Protokoły, czyli pomoc w budowaniu własnej wizji stanu faktycznego

Protokoły pisane tylko dla zachowania formy znamy z abstrakcyjnej powieści Franza Kafki pod tytułem ,,Zamek’’ oraz z praktyki działania organów podatkowych, co w szczególności dotyczy protokołów z zeznań świadków. Tego rodzaju protokoły sporządza się wyłącznie z względu na to, że przepis tak stanowi. Statystycznie o jego istnieniu wie ten, kto w czynności uczestniczył, względnie ten, kto dokonał przeglądu akt. O protokole i utrwalonych w nim ustaleniach nie wspomina się natomiast w samej decyzji podatkowej. Chyba że zeznanie świadka wskazuje na fakt niekorzystny dla podatnika albo dwóch świadków zeznało to samo, ale za pomocą innych słów. W tym ostatnim przypadku organ podatkowy chętnie stwierdza, że zeznania są niespójne, a zatem niewiarygodne i dla wyjaśnienia sprawy w najlepszym przypadku nie mają znaczenia.