Jak rozliczyć telefon w działalności

doradca podatkowy w KZWS Spółka Doradztwa Podatkowego

Podstawową przesłanką zaliczenia wydatków do kosztów uzyskania przychodu jest ich związek z przychodami - wynika to bezpośrednio z treści art. 22 ust. 1 ustawy o PIT. Sam fakt zawarcia umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych w ramach prowadzonej działalności nie oznacza automatycznie, że wszelkie wydatki w związku z nią ponoszone przez przedsiębiorcę mogą być uznane za koszty. Podatnik musi wykazać w sposób niebudzący wątpliwości, że istnieje związek tych wydatków z jego działalnością opodatkowaną podatkiem dochodowym. Z natury rzeczy więc użycie telefonu komórkowego do celu prywatnego, niemającego związku z prowadzoną firmą, skutkować będzie wyłączeniem wydatku z tym związanego z kosztów.

Kwestia rozliczania wskazanych powyżej wydatków nieco się komplikuje, gdy z telefonu komórkowego zarejestrowanego na firmę wykonywane są sporadycznie rozmowy prywatne, a równocześnie przyznany abonament zawiera pewną liczbę minut do wykorzystania. Jeśli kwota faktury równa jest kwocie abonamentu, to moim zdaniem prawidłowe jest ujęcie w kosztach uzyskania przychodów wartości abonamentu pomniejszonej o koszt rozmów prywatnych wynikających z biliingu. Podobny schemat postępowania należy przyjąć, gdy faktura od operatora telefonii komórkowej przewyższa wartość abonamentu. To, że takie działanie jest uzasadnione na gruncie przepisów prawa podatkowego, wynika z faktu, że umowa z operatorem została zawarta w ramach działalności gospodarczej podatnika, a telefon ma służyć głównie dla jej celów. Ewentualne użytkowanie go na cele prywatne ma natomiast charakter poboczny i epizodyczny.

Art. 22 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2000 r. nr 14, poz. 176 z późn. zm.).