Abolicja tylko dla polskich rezydentów

Izba Skarbowa w Warszawie wyjaśniła, kiedy podatnik pracujący za granicą mógł skorzystać z abolicyji. W 2005 roku podatniczka wyjechała do Wielkiej Brytanii, podejmując tam pracę. W Polsce wymeldowała się i nie uzyskiwała dochodów. Posiada angielski certyfikat rezydencji. Jej ośrodkiem interesów życiowych od 2005 roku jest Wielka Brytania.

Zdaniem warszawskiej izby podatniczka od dnia wyjazdu z Polski posiadała miejsce zamieszkania w Wielkiej Brytanii. W związku z tym od osiąganych od tego momentu dochodów podlegała ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Oznacza to, że w Polsce podlegały opodatkowaniu wyłącznie dochody z pracy wykonywanej na jej terytorium, na podstawie stosunku służbowego lub stosunku pracy, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia, oraz dochody z innych źródeł przychodów położonych w kraju, z uwzględnieniem umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Biorąc pod uwagę to, że w latach 2005-2008 podatniczka nie osiągnęła żadnych dochodów w Polsce, nie ma obowiązku złożenia zeznania za te lata w Polsce.

Abolicja podatkowa miała zastosowanie do podatników, którzy przynajmniej w jednym roku podatkowym w okresie od 2002 do 2007 roku uzyskiwali przychody z pracy za granicą, do których miała zastosowanie metoda proporcjonalnego odliczenia i w roku podatkowym, w którym uzyskali te przychody, podlegali nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce, tj. od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów.

Zatem jeśli dana osoba nie była polskim rezydentem podczas któregokolwiek z okresów, do których odnosi się ustawa abolicyjna, to w stosunku do wskazanego okresu nie może skorzystać z jej postanowień. Powodem niemożności skorzystania z ustawy abolicyjnej jest to, że w danym okresie osoba ta nie była objęta nieograniczonym obowiązkiem podatkowym w Polsce, a więc nie miała obowiązku rozliczenia podatkowego w Polsce dochodów uzyskanych poza terytorium Polski.