Jakie świadczenia trzeba wykazać przed fiskusem

Koszty ponoszone przez spółkę na sfinansowanie kosztów dojazdu pracowników z pracy i do pracy, do których ponoszenia zakład nie jest zobowiązany, stanowią przychód ze stosunku pracy poszczególnych pracowników. Ryczałtowy sposób rozliczania się pracodawcy z firmą transportową jest w tym przypadku bez znaczenia, gdyż adresaci świadczenia są znani.

Zgodnie ze stanowiskiem organów podatkowych, prezentowanym w licznych interpretacjach, o powstaniu obowiązku podatkowego po stronie podatnika nie decyduje, ile razy pracownik faktycznie skorzystał z przewozu zorganizowanego przez zakład pracy (np. w ramach umowy z przewoźnikiem), ale sam fakt otrzymania od pracodawcy świadczenia w postaci możliwości korzystania z danej usługi (np. wykupionej u przewoźnika).

Wartość nieodpłatnego świadczenia otrzymanego przez pracownika (zatrudnionego w ramach umowy o pracę) w postaci zapewnienia dowozu do pracy i z pracy stanowi jego przychód ze stosunku pracy.

Wartość świadczenia opłaconego za pracownika pracodawca musi doliczyć do wynagrodzenia wypłaconego w danym miesiącu i od łącznej wartości obliczyć, pobrać i odprowadzić zaliczkę na podatek dochodowy według zasad przewidzianych dla opodatkowania przychodów ze stosunku pracy.

Art. 12 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 51, poz. 307 z późn. zm.).

Wolne od podatku dochodowego są świadczenia rzeczowe i ekwiwalenty za te świadczenia, przysługujące na podstawie przepisów o bezpieczeństwie i higienie pracy, jeżeli zasady ich przyznawania wynikają z odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw.

Odrębnym przepisem w zakresie regulacji dotyczących okularów korygujących jest rozporządzenie ministra pracy i polityki socjalnej w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy na stanowiskach wyposażonych w monitory ekranowe.

Na podstawie tego rozporządzenia pracodawca jest zobowiązany zapewnić pracownikom okulary korygujące wzrok, zgodne z zaleceniem lekarza, jeżeli wyniki badań okulistycznych przeprowadzonych w ramach profilaktycznej opieki zdrowotnej, w zakresie i na zasadach określonych w odrębnych przepisach, wykażą potrzebę ich stosowania podczas pracy przy obsłudze monitora.

Obowiązek zapewnienia okularów przez pracodawców powinien być realizowany w odniesieniu do pracowników użytkujących w czasie pracy monitor ekranowy co najmniej przez połowę dobowego wymiaru czasu pracy.

Pracodawca sam określa sposób zaopatrzenia pracownika w okulary. Może to nastąpić przez: otrzymanie od pracodawcy zaleconych okularów korygujących wzrok lub dokonanie przez pracownika (w porozumieniu z pracodawcą) zakupu okularów i otrzymanie zwrotu poniesionych na ten cel wydatków udokumentowanych fakturą. W tym przypadku zasadne jest ustalenie przez pracodawcę kwoty przeznaczonej na okulary i poinformowanie o tym zainteresowanych pracowników. Wysokość środków finansowych, jakie pracodawca przeznacza na okulary, powinna być tak skalkulowana, aby umożliwiała zakup okularów korygujących wzrok zgodnych z zaleceniem lekarza.

Obie opisane formy zapewnienia przez pracodawcę okularów korygujących wzrok uprawniają do zastosowania zwolnienia podatkowego. Taką interpretację przedstawił również minister finansów w interpretacji ogólnej z 16 marca 2011 r. (nr DD3/033/ 30/CRS/11/95).

Art. 21 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 51, poz. 307 z późn. zm.).

Nabycie przez pracowników akcji po preferencyjnych cenach w efekcie uczestnictwa w programie wywołuje skutek podatkowy w postaci uzyskania przez nich przychodu. Zgodnie z przepisami ustawy o PIT przychód ten odpowiada różnicy pomiędzy wartością tych świadczeń a odpłatnością ponoszoną przez pracownika i podlega opodatkowaniu jako przychód ze stosunku pracy.

W konsekwencji na spółce ciąży obowiązek obliczenia, pobrania i odprowadzenia na rachunek urzędu skarbowego zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych. Taki sposób rozliczenia przedstawił m.in. dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy w interpretacji z 8 listopada 2010 r. (nr ITPB2/415-703a/10/IB).

Art. 11, 12 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 51, poz. 307 z późn. zm.).

Zgodnie z przepisami ustawy o PIT zwalnia się z podatku wartość otrzymanych przez pracownika w związku z finansowaniem działalności socjalnej rzeczowych świadczeń oraz otrzymanych przez niego w tym zakresie świadczeń pieniężnych, sfinansowanych w całości ze środków zakładowego funduszu świadczeń socjalnych (ZFŚS) lub funduszy związków zawodowych, łącznie do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym 380 zł. Rzeczowymi świadczeniami nie są bony, talony i inne znaki uprawniające do ich wymiany na towary lub usługi. W przypadku organizowania zajęć sportowo-rekreacyjnych bądź imprez integracyjnych nie ma przeszkód w ustaleniu, dla kogo impreza jest organizowana i kto faktycznie brał w niej udział. Wspomniane świadczenia są finansowane z ZFŚS, dlatego też dofinansowanie powinno być imiennie skierowane do osób uprawnionych do korzystania z pomocy tego funduszu.

Skierowanie oferty zajęć bądź imprez integracyjnych do pracowników umożliwia ustalenie dokładnej liczby osób w nich uczestniczących, co przy znanej kwocie odpłatności za całość świadczonych usług skutkuje określeniem wartości nieodpłatnych świadczeń i przyporządkowaniem ich poszczególnym pracownikom. Nieistotne jest przy tym, ile razy dana osoba korzystała z zajęć czy też spotkań, gdyż koszty zakupu usług ponoszone są niezależnie od tego, czy pracownik skorzystał z nich w pełnym zakresie, czy też nie. Tym samym przychód u pracownika rozpoznawany jest ze względu na samą możliwość uczestnictwa w zajęciach sportowych czy w imprezie integracyjnej.

Trzeba jednak pamiętać, że sfinansowane ze ZFŚS świadczenia rzeczowe oraz otrzymane przez pracownika w tym zakresie świadczenia pieniężne są zwolnione z PIT do wysokości nieprzekraczającej w roku 380 zł. Natomiast wartość świadczeń sfinansowanych ze środków ZFŚS, które nie korzystają ze zwolnienia, pracodawca musi doliczyć do wynagrodzenia wypłaconego w danym miesiącu i od łącznej wartości obliczyć, pobrać i odprowadzić zaliczkę na PIT.

Art. 11, 12, 21 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 51, poz. 307 z późn. zm.).

Wartość dodatkowego świadczenia medycznego dla pracownika i członków jego rodziny, niezwiązanego z medycyną pracy, którego na mocy odrębnych przepisów spółka nie jest zobowiązana ponosić, stanowi dla pracownika nieodpłatne świadczenie. Pracodawca ma obowiązek doliczyć je do wynagrodzenia wypłaconego w danym miesiącu i od łącznej wartości obliczyć, pobrać i odprowadzić zaliczkę na podatek dochodowy według zasad przewidzianych dla opodatkowania przychodów ze stosunku pracy.

Art. 11, 31, 32 i 38 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 51, poz. 307 z późn. zm.).

Ewa Matyszewska

ewa.matyszewska@infor.pl