Jak ujmować niskocenny majątek firmowy o wartości nieprzekraczającej 3500 zł

Prawo bilansowe nie określa wartości granicznej determinującej kwalifikację danego składnika majątku firmy do kategorii środków trwałych, czy też uznania go za niskocenny (co przekładałoby się na możliwość stosowania uproszczonych zasad amortyzacji). Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 15 ustawy o rachunkowości, środki trwałe obejmują rzeczowe aktywa trwałe o przewidywanym okresie ekonomicznej użyteczności dłuższym niż rok, kompletne, zdatne do użytku i przeznaczone na potrzeby podmiotu. W ujęciu bilansowym odpisów amortyzacyjnych lub umorzeniowych od środka trwałego dokonuje się drogą systematycznego - planowego - rozłożenia jego wartości początkowej na ustalony okres amortyzacji. Rozpoczęcie amortyzacji następuje nie wcześniej niż po przyjęciu środka trwałego do używania, a jej zakończenie - nie później niż z chwilą zrównania wartości odpisów amortyzacyjnych lub umorzeniowych z wartością początkową środka trwałego lub przeznaczenia go do likwidacji, sprzedaży lub stwierdzenia jego niedoboru, z ewentualnym uwzględnieniem przewidywanej przy likwidacji ceny sprzedaży netto pozostałości środka trwałego. Dla środków trwałych o niskiej jednostkowej wartości początkowej (prawo bilansowe nie określa granicy kwotowej tego typu składników majątkowych, pozostawiając przedsiębiorcy w tym zakresie swobodę) można ustalać odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe w sposób uproszczony - w drodze dokonywania zbiorczych odpisów dla grup środków zbliżonych rodzajem i przeznaczeniem lub jednorazowo odpisując wartość tego rodzaju środków trwałych (art. 32 ust. 1 i 6 ustawy o rachunkowości). Niskocenne składniki majątku mogą być także uznane za materiały i w dacie przekazania ich do używania zostać bezpośrednio odpisane w ciężar kosztów działalności operacyjnej.