Błędy księgowe należy skorygować

W praktyce księgowej zdarzają się różnego rodzaju pomyłki, np. arytmetyczne, polegające na zaksięgowaniu złych kwot (np. czeski błąd), lub też brak ujęcia faktury. Należy pamiętać, że ustawa o rachunkowości uzależnia sposób korekty od momentu, w którym nieprawidłowości zostały ujawnione. W przypadku gdy sprawozdanie zostało już zatwierdzone, postępowanie będzie uzależnione od wagi problemu. Istotne błędy znacząco wpływające na wynik finansowy koryguje się w okresie ich ujawnienia. Korekty spowodowane usunięciem tego błędu odnosi się na kapitał (fundusz) własny i wykazuje jako zysk (stratę) z lat ubiegłych.

Spółki w przyjętej polityce rachunkowości powinny mieć określony poziom istotności. Za błąd wymagający takiej korekty może być uważany np. taki, który powoduje, że wynik finansowy brutto zmienia się o więcej niż 5 proc., a suma bilansowa oraz przychody netto ze sprzedaży odchylą się o więcej niż 1 proc.

Prześledźmy ujęcie w księgach i sprawozdaniu finansowym pomyłki księgowej. Przykładowo w 2008 roku ujawniono, że nie została zaksięgowana faktura na materiały o wartości 32 470 zł z 2007 roku. Sprawozdanie finansowe za ten okres (za 2007 rok) zostało już jednak zatwierdzone. W takim przypadku należy wprowadzić tę fakturę do ksiąg rachunkowych następującym zapisem: strona Wn konta 820 - Rozliczenie wyniku finansowego, strona Ma konta 202 - Rozrachunki z dostawcami.

Księgowanie w przypadku ujawnienia zdarzenia, które powoduje zwiększenie zysku lub zmniejszenie straty, będzie wyglądało w następujący sposób: Wn odpowiednie konto, Ma konto 820 - Rozliczenie wyniku finansowego.

W sprawozdaniu finansowym skutki takich błędów ujmuje się w bilansie w pasywach w pozycji A VII - Zysk (strata) z lat ubiegłych.

W sytuacji gdyby niezaksięgowana faktura dotyczyła 2008 roku, należałoby skorygować księgi tego właśnie roku. Pod warunkiem jednak że sprawozdanie nie zostało jeszcze zatwierdzone. Należy pamiętać również, że jeżeli sprawozdanie podlega badaniu, o zmianach należy powiadomić biegłego rewidenta, który sprawozdanie bada lub zbadał.