W jaki sposób zaewidencjonować darowiznę

Należy wskazać, że to jednostka, która otrzymuje w darowiźnie składnik majątku, decyduje o tym, czy spełniać będzie on kryteria przewidziane dla środków trwałych. Kluczowy jest przewidywany okres użytkowania u obdarowanego. Jeśli otrzymujący darowiznę otrzymał składnik, który ma zamiar wykorzystywać na własne potrzeby przez co najmniej 12 miesięcy, to powinien go zakwalifikować do środków trwałych. Oczywiście jeśli ten składnik jest kompletny i zdatny do użytkowania. Jeśli wymagać będzie jeszcze jakichś nakładów, to powinien być ujęty jako środek trwały w budowie. Z kolei jeśli obdarowany ma zamiar użytkować składnik przez okres krótszy niż rok, to nie może traktować go jak środka trwałego. Jest to wtedy składnik aktywów obrotowych. Nie ma przy tym znaczenia, w jaki sposób ten składnik był wcześniej kwalifikowany przez darczyńcę.

Podkreślić też należy, że zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy o rachunkowości wartość otrzymanych nieodpłatnie składników ustala się na podstawie ceny sprzedaży takiego samego lub podobnego składnika. Oznacza to, że jeśli w umowie darowizny nie ma wskazanej wartości przedmiotu darowizny albo jest ona rażąco inna niż cena rynkowa takiego składnika, to należy ustalić tę wartość samodzielnie. Przepisy nie określają, w jaki sposób należy udokumentować ustalenie takiej ceny, ale w praktyce wykorzystuje się tu oferty zgłaszane w serwisach aukcyjnych, branżowych czy na giełdach. Jeśli jest to zasadne, nie ma przeszkód, by wykorzystać wycenę dokonaną przez specjalistę – choć nie ma takiego obowiązku w świetle prawa bilansowego.