Kiedy wystąpi CIT przy nabyciu technologii

doradca podatkowy

Poważnym wyzwaniem dla księgowych bywa właściwe określenie obowiązków podatkowych w przypadku zakupu różnorodnych usług niematerialnych z zagranicy. Zostawiając na boku kwestię VAT, która począwszy od stycznia bieżącego roku wydaje się jasna, nie należy zapominać o potencjalnym obowiązku pobierania podatku u źródła z tytułu wypłat za granicę za zakupione świadczenia niematerialne z tytułów wymienionych w art. 21 ustawy o CIT. Jednak dopiero analiza umów o unikaniu podwójnego opodatkowania (jeśli z tymi krajami, do których realizowane są wypłaty takie umowy zostały przez RP zawarte) pozwala ustalić, czy zapłata za daną usługę powoduje obowiązek pobrania podatku u źródła i jaka jest jego stawka. Przykładowa transakcja polegająca na zapłacie za transfer do technologii zakupionej z Danii pozornie nie powinna nastręczać najmniejszych problemów interpretacyjnych.

Analiza podatkowa powinna przebiegać w następującej kolejności. Po pierwsze, Polska opodatkowuje tego rodzaju świadczenia wymieniając je w art. 21 ustawy o CIT. Po drugie, nadrzędny charakter ma jednak obowiązująca umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania z Danią z 6 grudnia 2001 r.. Po trzecie, umowa ta w artykule 12 zezwala na pobieranie podatku w kraju źródła (w Polsce), ograniczając jego wysokość do 5 proc. Po czwarte, w efekcie płatnik jest zobowiązany pobrać z dokonanej wypłaty podatek u źródła, jednak obniżenie stawki z ustawowych 20 proc. do wynikających z umowy 5 proc. jest możliwe w przypadku gdy beneficjent przedstawi certyfikat rezydencji podatkowej.

Niedoświadczone osoby mogą zostać zmylone zapisami art. 7 umowy polsko-duńskiej. Zgodnie z ust. 1 zyski przedsiębiorstwa umawiającego się państwa podlegają opodatkowaniu tylko w tym państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi w drugim umawiającym się państwie działalność gospodarczą poprzez położony tam zakład. Natomiast zgodnie z ust. 7, jeżeli w zyskach mieszczą się dochody, które zostały odrębnie uregulowane w innych artykułach niniejszej konwencji, to postanowienia tych innych artykułów nie będą naruszane przez postanowienia tego artykułu.

Można spotkać opaczne rozumienie tego ostatniego przepisu, w taki sposób, że nie ważne co stanowią inne artykuły umowy, to art. 7 ust. 7 jest nadrzędny i nie zezwala na pobieranie podatku u źródła. Taka teza jest tylko błędna. Otóż art. 7 jest przepisem ogólnym, po którym następują artykuły zawierające szczególne przypadki uzgodnione przez umawiające się państwa jako opodatkowane u źródła. Są w nich wymienione zwykle nie tylko należności licencyjne, ale również odsetki, zyski z nieruchomości i inne w zależności od konkretnej umowy. Natomiast artykuł 7 ust. 7 ma na celu usunięcie ewentualnych wątpliwości podatników co do tego, że jeżeli inne artykuły umowy dopuszczają podatek u źródła, to należy ten podatek stosować stosownie do postanowień tych artykułów. Zatem podatek u źródła z tytułu zakupu technologii z Danii musi być pobrany i nie ma na to rady. Powyższych przepisów nie wolno interpretować dowolnie. Kwestię tą dokładnie omawia minister finansów w interpretacji poświęconej płatnościom licencyjnym za urządzenia przemysłowe, w postanowieniu z 20 lipca 2007 r. DD7-033-82/DZ/07/828.

opracowała Magdalena Majkowska

Art. 21 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2000 r. nr 54, poz. 654 z późn. zm.).

Art. 7 Konwencji między Rzeczpospolitą Polską a Królestwem Danii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, sporządzona w Warszawie 6 grudnia 2001 r. (Dz.U. z 2003 r. nr 43, poz. 368).