Opłatę leasingową zaliczamy do kosztów w dacie poniesienia

Wstępna opłata leasingowa będzie wydatkiem mającym pośredni związek z uzyskaniem przychodów. Można ją więc zaliczyć do kosztów jednorazowo, w dacie poniesienia.

Podatnik świadczy usługi transportowe, spedycyjne i logistyczne. Podstawowym jego aktywem są obiekty magazynowe. W związku z tym skarżący poszerza wykorzystywaną bazę obiektów, m.in. poprzez inwestycje ze środków własnych, jak również korzystając z różnego rodzaju form finansowania zewnętrznego, w tym z leasingu. Zamierza więc zawrzeć z leasingodawcą umowę leasingu operacyjnego, a jej przedmiotem będzie odpłatne używanie zabudowanej budynkiem magazynowym nieruchomości gruntowej (na okres nie krótszy niż 10 lat). Podstawowym warunkiem rozpoczęcia realizacji umowy leasingowej będzie zakończenie procesu budowlanego i uzyskanie pozwoleń na użytkowanie obiektu. Kolejnym warunkiem będzie wpłacenie przez skarżącego na rzecz leasingodawcy wstępnej opłaty leasingowej. Jeśli leasingobiorca nie wniesie opłaty, umowa leasingu nie zostanie wykonana.

Istota sporu sprowadzała się do tego, jakim rodzajem kosztu jest wstępna opłata leasingowa i kiedy należy ją zaliczyć do kosztów podatkowych.

Sąd wyjaśnił, że zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy z 15 lutego 1992 r. o CIT (t.j. Dz.U. z 2011 r. nr 74, poz. 397 z późn. zm.) koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącane w dacie ich poniesienia. Jeżeli dotyczą one okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.

Ustawodawca rozróżnia więc koszty bezpośrednie i pośrednie. Bezpośrednie to takie, które można wprost przyporządkować do konkretnych, osiągniętych w danym okresie przychodów. Kosztami pośrednimi są natomiast takie wydatki, których nie da się powiązać z określonym, konkretnym przychodem danego okresu. Zdaniem WSA opłaty leasingowe są kosztami pośrednimi i zgodnie z zasadą określoną w art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, są potrącane w dacie ich poniesienia. Zasadę tę, uzasadniał sąd, stosuje się w odniesieniu do kosztów pośrednich, które: dotyczą okresu nieprzekraczającego roku podatkowego oraz dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, ale możliwe jest określenie, jaka część danego kosztu dotyczy danego roku. A zatem spór o możliwość ujęcia kosztów jednorazowo czy rozliczenia w czasie sprowadza się do ustalenia, czy wydatek dotyczy okresu przekraczającego rok podatkowy. Jeżeli wydatek nie dotyczy okresu przekraczającego rok (lub ma jednorazowy charakter), wówczas stanowi koszt uzyskania przychodów w dacie poniesienia.

Zdaniem sądu nie ma wątpliwości, że wstępna opłata leasingowa jest wydatkiem o charakterze jednorazowym i nie dotyczy okresu przekraczającego rok podatkowy. O tym, że jest to jednorazowy wydatek przesądza to, że od uiszczenia opłaty zależy realizacja umowy leasingu oraz będzie miała ona charakter samoistnej, bezzwrotnej płatności na rzecz leasingodawcy. Ponadto będzie dotyczyć prawa do skorzystania z leasingu, a nie będzie stanowić zapłaty na poczet usług leasingu.

z 7 lutego 2013 r., sygn. akt I SA/Po 1039/12, nieprawomocny

Oprac. Łukasz Zalewski

KOMENTARZ EKSPERTA

@RY1@i02/2013/044/i02.2013.044.07100030h.802.jpg@RY2@

Jacek Pawlik doradca podatkowy, partner w GPSW

Spór interpretacyjny w tej sprawie między podatnikiem a organami podatkowymi sprowadza się do tego, czy sformułowanie określone w art. 15 ust. 4e ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych dotyczące ujęcia kosztu w księgach rachunkowych należy interpretować w ten sposób, jak to uczyniły organy podatkowe, a więc na podstawie ustawy z 29 września 1994 r. o rachunkowości (t.j. Dz.U. z 2009 r. nr 152, poz. 1223 z późn. zm.), czy też tak, jak to uczynił podatnik - wyłącznie na podstawie przepisów ustawy podatkowej. Z uwagi na to, że w przepisie tym nie ma bezpośredniego i jednoznacznego odwołania do ustawy o rachunkowości oraz pojęcie kosztów dotyczy wyłącznie kosztów podatkowych, należałoby przyznać rację podatnikowi i zgodzić się z sądem. Wynika to z tego, że przepisy o rachunkowości mają znaczenie dla powstania czy wysokości zobowiązania podatkowego tylko w takim zakresie, jaki wynika jednoznacznie z przepisów ustaw podatkowych. Natomiast z przepisów ustaw podatkowych nie wynika w żaden sposób uzależnienie rozpoznania kosztu podatkowego od ujęcia wydatku jako koszt w księgach rachunkowych. Taka interpretacja wynika również z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego (np. sygn. akt II FSK 2406/11 z 20 lipca 2012 r.) .