Kiedy stała placówka firmy nie będzie mogła być uznana za zakład w rozumieniu umowy

@RY1@i02/2011/061/i02.2011.061.183.004e.001.jpg@RY2@

Dr Janusz Fiszer, partner w Kancelarii Prawnej White & Case, docent UW

Artykuł 5 MK OECD definiuje to pojęcie, podając przykładowe formy tworzące zakład. Jednocześnie jednak art. 5 ust. 4 MK OECD określa sytuacje, w których - pomimo istnienia tzw. stałej placówki - nie powstaje zakład w rozumieniu umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania dochodu.

Artykuł 5 ust. 4 MK OECD zawiera katalog czynności, które - pomimo wykonywania ich przez stałą placówkę - nie powodują powstania zakładu. Katalog ten obejmuje: (a) użytkowanie placówek, które służą wyłącznie do składowania, wystawiania lub dostarczania dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa; (b) utrzymywanie zapasów dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa wyłącznie w celu składowania, wystawiania lub dostarczania; (c) utrzymywanie zapasów dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa wyłącznie w celu przerobu przez inne przedsiębiorstwo; (d) utrzymywanie stałej placówki wyłącznie w celu zakupu dóbr lub towarów albo zbierania informacji dla przedsiębiorstwa; (e) utrzymywanie stałej placówki wyłącznie w celu prowadzenia dla przedsiębiorstwa jakiejkolwiek innej działalności o charakterze przygotowawczym lub pomocniczym oraz (f) utrzymywanie stałej placówki wyłącznie w celu prowadzenia któregokolwiek połączenia rodzajów działalności, o których mowa w punktach od (a) do (e), pod warunkiem jednak, że całkowita działalność stałej placówki, wynikająca z takiego połączenia rodzajów działalności, ma charakter przygotowawczy lub pomocniczy. Wspomniany przepis, skonstruowany na zasadzie tzw. negatywnych przesłanek, jest pomocny w określaniu, czy dana działalność powoduje powstanie zakładu, czy nie - a w konsekwencji - czy dana działalność może rodzić powstanie obowiązku podatkowego w danym państwie.

not. EM