Jakie są koszty minimalizowania strat

Przedsiębiorcy są niekiedy zmuszeni do rewidowania swoich planów, w tym ich ograniczania lub też całkowitej rezygnacji z rozpoczętych już inwestycji. Często oznacza to, że nie mogą odzyskać zainwestowanych środków albo muszą ponieść dodatkowe wydatki pozwalające np. uwolnić się od realizacji umowy, która może przynieść im straty. Wówczas istotną kwestią dla podatników jest możliwość zaliczenia wydatków poniesionych na minimalizację strat do kosztów uzyskania przychodu. W przypadku bowiem negatywnego stanowiska w tym zakresie nie dość że podatnik nie osiągnie planowanego przychodu oraz zmuszony będzie dokonać dodatkowego wydatku w celu zminimalizowania straty, to jeszcze poniesiony wydatek nie obniży podstawy opodatkowania.

Zgodnie z definicją kosztów uzyskania przychodu wskazaną w art. 15 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o CIT (t.j. Dz.U. z 2011 r. nr 74, poz. 397 z późn. zm.) kosztami uzyskania przychodu są koszty poniesione w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. Jak widać, wydatki poniesione przez podatnika w celu minimalizacji strat nie zostały wymienione przez ustawodawcę w definicji kosztów uzyskania przychodu określonej w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, co wskazywałoby, iż podatnik nie ma szans na obniżenie podstawy opodatkowania o tego rodzaju wydatek. Możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu wydatków na minimalizację strat jest w praktyce prawa podatkowego kwestią dyskusyjną. W niedawnym wyroku (z 12 kwietnia 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 2349/11) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zajmował się kwestią możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu wydatków poniesionych przez bank na rozwiązania umów najmu dotyczących lokali, w których funkcjonowały nierentowne placówki. Ponieważ umowy najmu zawarte przez bank nie dawały bankowi możliwości wypowiedzenia tych umów w związku z likwidacją placówek, musiał on zapłacić najemcom wynagrodzenie za zgodę na rozwiązanie umowy najmu. Organy podatkowe wydające interpretację podatkową odmówiły bankowi prawa do zaliczenia poniesionych wydatków na rozwiązanie umów najmu do kosztów uzyskania przychodu, stwierdzając, iż nie można uznać, iż w wyniku dokonania tego rodzaju wydatku, bank osiągnie przychód. Wręcz przeciwnie - bank w wyniku likwidacji placówek miałby się pozbawiać potencjalnej możliwości uzyskania przychodu z likwidowanych placówek. Dodatkowo organy podatkowe uznały, iż wydatek poniesiony przez bank na rozwiązanie umów najmu nie został poniesiony w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.

WSA w Warszawie uznał skargę banku za zasadną, wskazując, iż pojęcie wydatku poniesionego w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów obejmuje również wydatek poniesiony w celu rozwiązania umów najmu dotyczących nierentownych placówek banku. Zdaniem WSA pojęcie zachowania i zabezpieczenia źródeł przychodu należy rozumieć szeroko i w tym przypadku to pojęcie obejmuje swoją treścią konieczność zachowania i zabezpieczenia ogółu przychodów banku, którego dochodowość zostałaby uszczuplona o straty ponoszone przez likwidowane placówki banku.

W omawianym przypadku WSA przyjął korzystną dla podatnika definicję wydatku poniesionego w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu. Jednakże w związku z faktem, iż jest to jedynie jedna z możliwych interpretacji definicji zamieszczonej w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, podatnicy muszą nadal liczyć się z ryzykiem odmiennego potraktowania danego wydatku poniesionego na minimalizację strat, chyba że ustawodawca postanowi doprecyzować przepisy ustaw o podatku dochodowym w tym zakresie.

@RY1@i02/2012/146/i02.2012.146.071000200.802.jpg@RY2@

Tomasz Rysiak, radca prawny Kancelaria Prawnicza Magnusson

Tomasz Rysiak

radca prawny Kancelaria Prawnicza Magnusson