Kiedy przedsiębiorca może zaliczyć wydatki na reklamę i reprezentację do kosztów podatkowych

Reprezentacja i reklama to jedne z ważniejszych narzędzi służące firmom w promocji czy rozwoju. Wydatki na te cele można uwzględniać w rozliczeniach podatkowych. Kosztami uzyskania przychodów mogą być wydatki ponoszone na reklamę. Natomiast związane z reprezentacją już takim kosztem być nie mogą.

Koszty i przychody

Zasady kwalifikowania wydatków do kosztów uzyskania przychodów określa ustawa o CIT i ustawa o PIT. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT i odpowiednio art. 22 ust. 1 ustawy o PIT kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT i art. 23 ust. 1 ustawy o PIT.

Ustawodawca oparł konstrukcję kosztów na zasadzie klauzuli generalnej (koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów oraz zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów) z enumeratywnym wyłączeniem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT (art. 23 ust. 1 ustawy o PIT). Literalne brzmienie przepisów ustaw o podatkach dochodowych nie pozostawia wątpliwości, że nie wszystkie wydatki poniesione przez podatnika, stanowiące z ekonomicznego punktu widzenia koszty działalności, są kosztem uzyskania przychodów. Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, to między tym wydatkiem a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowo-skutkowy tego typu, że poniesienie wydatku ma lub może mieć wpływ na powstanie lub zwiększenie tego przychodu, zachowanie albo zabezpieczenie jego źródła.

Każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej ocenie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. Natomiast w pozostałych przypadkach należy zadbać o istnienie związku między poniesionym kosztem a powstaniem przychodu lub zabezpieczeniem źródła uzyskiwania przychodów.

Aby wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodu, powinien spełniać łącznie następujące warunki:

● pozostawać w związku przyczynowym z przychodem lub źródłem przychodu i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu,

● nie znajdować się na liście kosztów nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, wymienionych w art. 16 ustawy o CIT i art. 23 ustawy o PIT,

● być właściwie udokumentowany.

- to rozpowszechnianie informacji o towarach, ich zaletach, wartości, miejscach i możliwościach nabycia, chwalenie czegoś, zalecenie czegoś.

- to okazałość, wytworność w czyimś sposobie życia, związana ze stanowiskiem lub pozycją społeczną.

Żaden wydatek na reprezentację przedsiębiorstwa nie może być zaliczony do kosztów uzyskania przychodów

Kosztami uzyskania przychodów będą wydatki, które bezpośrednio przekładają się na uzyskiwane przychody, ale związek z przychodem nie musi być wyłącznie bezpośredni. Wystarczy, że podatnik realnie zakłada, że dany wydatek przyniesie w przyszłości skutek w postaci uzyskania przychodu. Może się więc zdarzyć, że skutek ten nie wystąpi, a mimo to podatnik ma prawo uznać, że wydatek został poniesiony w celu uzyskania przychodów i dokonać jego pozytywnej kwalifikacji.

Należy jednak podkreślić, że podatnik może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu tylko takie wydatki, wobec których wykaże ich bezpośredni lub pośredni związek przyczynowy z uzyskanym lub zamierzonym przychodem, przy czym przy wykazywaniu celu działania nakierowanego na uzyskanie przychodu niezbędne jest wykazanie racjonalności działania podatnika, co oznacza dochowanie należytej staranności. Ponadto podatnik powinien działać w przekonaniu (ocenianym obiektywnie, a nie subiektywnie), że poniesienie kosztów po uwzględnieniu związków przyczynowo-skutkowych powinno doprowadzić do osiągnięcia przychodu, a zamiar poniesienia wydatków powinien być obiektywnie związany z osiągniętym lub nawet zamierzonym przychodem.

Ocena w zakresie zakwalifikowania wydatku do kosztów uzyskania przychodów, po stronie podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, uzasadnia zwiększone w stosunku do niego oczekiwania co do umiejętności, wiedzy, skrupulatności i rzetelności, zapobiegliwości i zdolności przewidywania, a także znajomości obowiązującego prawa oraz następstw z niego wynikających w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej.

Reprezentacja firmy

Zgodnie z przepisami prawa podatkowego, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów kosztów reprezentacji, w szczególności poniesionych na usługi gastronomiczne, zakup żywności oraz napojów, w tym alkoholowych. Taka zasada dotyczy zarówno rozliczeń PIT, jak i CIT. Konsekwencją takiego przepisu jest wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów wszystkich wydatków na reprezentację.

Ustawodawca podatkowy niestety nie zdefiniował pojęcia reprezentacji. Wprowadził jedynie wyliczenie przykładowe, a mianowicie odwołał się w szczególności do wydatków poniesionych na usługi gastronomiczne, zakup żywności oraz napojów, w tym alkoholu.

Wobec braku definicji ustawowej pojęcia reprezentacja trzeba posłużyć się definicją słownikową. Zgodnie z nią reprezentacja oznacza okazałość, wystawność w czyimś sposobie życia, związaną ze stanowiskiem, pozycją społeczną. Przenosząc tę definicję na grunt ustaw podatkowych, należy przyjąć, że reprezentacja to występowanie w imieniu firmy, wiążące się z okazałością, w celu wywołania jak najlepszego wrażenia przy reprezentowaniu firmy. Obejmuje ona swym pojęciem działania polegające na kontaktach oficjalnych i handlowych z innymi podmiotami gospodarczymi, związane z utrzymaniem delegacji lub kontrahentów, uczestnictwem w przyjęciach związanych z pobytem tych podmiotów. Zatem celem wydatków na reprezentację jest m.in. stworzenie i utrwalenie właściwego wizerunku firmy.

Właściwy wizerunek to taki, który może sprawić, że kształtowany dzięki reprezentacji obraz przedsiębiorcy przełoży się na nabywanie jego produktów lub usług. Świadome kształtowanie więc właściwego wizerunku przez podatników ma na celu stworzenie takiego wyobrażenia o przedsiębiorcy, które spowoduje pozytywne jego postrzeganie przez osoby zewnętrzne, które z kolei będzie zachętą do podjęcia rozmów, współpracy, zakupów jego produktów czy usług.

Zatrzymajmy się chwilę nad wyłączeniami ustawowymi, czyli przepisem, który zabrania zaliczania do kosztów podatkowych wydatków poniesionych na usługi gastronomiczne, zakup żywności oraz napojów, w tym alkoholowych.

Załóżmy, że podatnik organizuje szkolenia dla pracowników. Kupuje na nie m.in. alkohol. Co szef zaliczy do kosztów? Kosztami podatkowymi są wydatki ponoszone na rzecz pracowników podatnika w postaci organizacji dla nich różnego rodzaju konferencji i szkoleń. Wydatki te związane są bowiem z prowadzoną przez podatnika działalnością, podwyższają umiejętności pracowników, sprzyjają wytworzeniu dobrej atmosfery w pracy, jak również wpływają na zacieśnienie więzi pracowników z firmą. Uczestnicząc w tego rodzaju spotkaniach pracownicy konsolidują się z firmą, a mając świadomość, że pracodawca o nich dba, sumienniej wywiązują się ze swojej pracy. Efektywność pracy wykonywanej przez silnie zmotywowany i zharmonizowany zespół skutkuje w konsekwencji wzrostem przychodu firmy.

Prawidłowe zaliczenie wydatku do kosztów uzyskania przychodów uwarunkowane jest wykazaniem jego celowości i związku z przychodem oraz prawidłowym jego udokumentowaniem. Na podatniku ciąży obowiązek wykazania związku poniesionych wydatków z przychodami, bo to on wywodzi skutki prawne w postaci zmniejszenia zobowiązania podatkowego

Do końca grudnia 2006 r. zgodnie zarówno z przepisami ustawy o PIT, jak i ustawy o CIT nie uważało się za koszty uzyskania przychodów kosztów reprezentacji i reklamy w części przekraczającej 0,25 proc. przychodów, chyba że reklama prowadzona była w środkach masowego przekazu lub publicznie w inny sposób. W obecnie obowiązującym stanie prawnym nie ma już limitu w rozliczaniu wydatków reklamowych, ale wyłączono z kosztów wydatki reprezentacyjne.

Zatem kosztami podatkowymi mogą być wydatki sfinansowane ze środków obrotowych, ponoszone na rzecz pracowników, przedstawicieli handlowych i agentów w postaci organizacji dla nich konferencji i szkoleń, pod warunkiem jednak że podatnik wykaże, że mają one związek z prowadzoną przez niego działalnością oraz mają na celu zwiększenie efektywności pracy i w efekcie służą uzyskaniu przychodu.

Natomiast wydatki podmiotów gospodarczych na zakup napojów alkoholowych nie będą mogły być kosztem firmy. Jak podkreślają organy podatkowe w wydawanych interpretacjach, o negatywnym charakterze tych wydatków świadczy również treść ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Ze wstępu do tej ustawy wynika, że jej przepisy uchwalone zostały przy założeniu, że życie obywateli w trzeźwości jest niezbędnym warunkiem moralnego i materialnego dobra narodu.

Brak jest podstaw do przyjęcia, że konsumpcja alkoholu jako jeden z elementów organizowanych przez firmę konferencji i szkoleń oraz imprez integracyjnych (obok żywności, wystroju itp.) współtworzy motywacyjno-organizacyjny ich charakter, a więc pozwala zaliczyć poniesione na trunki wydatki do kosztów podatkowych.

W konsekwencji wydatki na zakup napojów alkoholowych przeznaczonych na różnego rodzaju konferencje i szkolenia, w tym: szkolenia integracyjne dla swoich pracowników; szkolenia produktowe połączone z elementami integracyjno-rozrywkowymi dla przedstawicieli handlowych, z którymi współpracuje firma, oraz jej pracowników, a także szkolenia produktowe lub spotkania okolicznościowe dla klientów strategicznych nie przyczyniają się do osiągnięcia przychodów lub zachowania bądź zabezpieczenia źródła przychodów przez przedsiębiorcę. Zatem nie można ich uznać za koszty uzyskania przychodów.

Również wydatki na alkohol zakupiony na szkolenia produktowe lub spotkania okolicznościowe dla klientów strategicznych nie stanowią kosztów uzyskania przychodów.

Ocena charakteru wydatku (cel reprezentacyjny czy reklamowy) możliwa jest na podstawie całokształtu działalności prowadzonej przez podatnika, rozmiarów wydatków, ich jednostkowej wartości, ustalenia kręgu obdarowanych, okoliczności wręczania prezentów itp. i powinna być dokonywana każdorazowo przez podatnika, który prowadząc działalność gospodarczą, może najlepiej dokonać właściwej kwalifikacji danego wydatku pod kątem funkcji, jaką będzie spełniać w firmie

Reklama firmy

Wydatki reklamowe mogą być przez przedsiębiorców w całości zaliczane do kosztów uzyskania przychodów. Jednak i w tym zakresie ustawodawca podatkowy nie zdefiniował pojęcia reklama.

Zgodnie z definicją słownikową reklama to rozpowszechnianie informacji o towarach, ich zaletach, wartości, miejscach i możliwościach nabycia, chwalenie czegoś, zalecenie czegoś.

Wydatki poniesione na reklamę, jako niewymienione w art. 23 ust. 1 ustawy o PIT (odpowiednio art. 16 ust. 1 ustawy o CIT), mogą stanowić koszty uzyskania przychodów w pełnej wysokości.

Pojawia się więc pytanie, co będzie wydatkiem reklamowym? Przykładowo zakup strojów opatrzonych logo lub w inny sposób, wykorzystywanych przez pracowników, może być uznany za wydatki reklamowe stanowiące koszty uzyskania przychodów, bez względu na to, czy są przekazywane na własność pracownikom, czy też przekazane są im tylko do wykorzystania. Stroje takie jednoznacznie kojarzą się z firmą poprzez oznaczenie ich logo i barwami firmy. Taki strój wyróżnia pracowników firmy spośród innych osób. Nie sposób im zatem odmówić charakteru reklamowego.

Odnośnie do potencjalnych klientów reklama taka polega na promowaniu określonej firmy bez konieczności jednoczesnego bezpośredniego promowania oferowanych przez nią towarów bądź usług. Ponadto reklama firmy bądź oferowanych przez nią usług może być prowadzona poprzez określone prezentowanie logo danego przedsiębiorcy.

Innym przykładem może być zakup strojów sportowych z nazwą firmy. W przypadku zawodników reklamujących firmę podatnika wyposażenie ich w stroje z logo firmy na czas zawodów sportowych, w których uczestniczą, służy propagowaniu pozytywnego wizerunku firmy. Poprzez takie działanie podatnik rozpowszechnia logo firmy, buduje swój obraz w oczach potencjalnych klientów. Wydatki na ich nabycie mogą zostać w takich okolicznościach zaliczone do kosztów uzyskania przychodów jako koszty reklamy, o ile fakt wykorzystywania z tych strojów sportowych przez pracowników nie wiąże się z okazałością, wytwornością w reprezentowaniu przedsiębiorstwa podatnika.

Zatem wydatki poniesione na zakup strojów sportowych z logo firmy można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów, jeśli nie mają charakteru reprezentacyjnego, a ich źródłem finansowania są środki obrotowe firmy.

Wydatki ponoszone przez spółkę na organizację spotkań okolicznościowych mogą stanowić koszt uzyskania przychodu w części odnoszącej się do kosztów o charakterze reklamowym oraz ogólnym, natomiast w pozostałym zakresie - stanowią wydatek o charakterze reprezentacyjnym, który nie podlega zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów. Jeśli spółka potrafi oddzielić wydatki na reprezentację i reklamę, i posiada dokumenty, które ten podział potwierdzają, ma prawo do takiego rozliczenia ich w kosztach uzyskania przychodów.

Wszystkie wydatki, które służą rozpowszechnianiu informacji na temat produktów i usług oferowanych przez spółkę, a w konsekwencji zachęcają do ich zakupu, mają charakter reklamy. W konsekwencji wydatki te mają związek przyczynowo-skutkowy z działalnością i przychodami spółki, przez co mogą stanowić koszt podatkowy.

Do odrębnej kategorii wydatków zaliczyć należy koszty organizacji spotkania, które mają charakter ogólny, a bez poniesienia których spotkanie nie mogłoby się w ogóle odbyć. Wśród nich wymienić można m.in. koszt wynajęcia sali, obsługę techniczną, oświetlenie, nagłośnienie, transport, zabezpieczenie medyczne itp. Są to koszty bezpośrednio związane z organizacją spotkania, determinujące jego przebieg oraz umożliwiające realizację takiego przedsięwzięcia. Jednocześnie, ponieważ spotkania okolicznościowe mają także na celu promocję i rozpowszechnianie marki spółki, gospodarcze uzasadnienie wymienionych wydatków nie powinno budzić wątpliwości. Zatem wydatki na organizację spotkania, które mają charakter ogólny, należy traktować jako związane z działalnością i przychodami spółki, przez co mogą one stanowić koszt uzyskania przychodu.

Ostatnim typem wydatków ponoszonych w ramach organizacji spotkań okolicznościowych są koszty, które mogą zostać uznane za wydatki na reprezentację spółki. Do takich zaliczyć należy np. koszt cateringu oraz napojów, wynagrodzenie dla gwiazdy wieczoru oraz innych artystów, tantiemy, wynagrodzenie dla konferansjera, czyli koszty bezpośrednio związane z obsługą części artystycznej. Wydatki te służą głównie podkreśleniu wystawnego i okazałego charakteru tej części spotkania. Występ artystyczny ma na celu przede wszystkim utrwalenie ekskluzywnego wizerunku spółki. Dlatego też wydatki te noszą znamiona okazałości i wystawności. Należy je więc traktować jako niepodlegające zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów.

Wydatki na organizacje szkoleń dla kontrahentów spełniają przesłanki uznania ich za koszt uzyskania przychodów. Jednak warunków tych nie realizują wydatki związane z organizacją czasu wolnego związanego z organizacją części rozrywkowej, gdyż noszą one znamiona wystawności, okazałości, a więc mają cechy wydatków na reprezentację. Ponadto nie stanowią one elementu niezbędnego do realizacji głównego celu szkolenia, czyli przekazania stosownej wiedzy na temat produktów spółki.

Spółka powinna też posiadać dowody dokumentujące szkoleniowy charakter wyjazdu, z których jednoznacznie będzie wynikać taki właśnie charakter danego spotkania.

VAT przy wydatkach reklamowych

Na koniec warto jeszcze wspomnieć o rozliczeniach VAT przy wydatkach reklamowych. Wyjaśnijmy to na przykładzie nieodpłatnego przekazywania kalendarzy z logo firmy.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług opodatkowaniu VAT podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Przez dostawę towarów należy rozumieć przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Towarami są rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od to- warów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty.

Natomiast przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów.

W pewnych ściśle określonych przypadkach również nieodpłatne przekazanie towarów i nieodpłatne świadczenie usług należy uznać za spełniające definicję dostawy towarów lub świadczenia usług, które podlega opodatkowaniu VAT.

Czynnością zrównaną z odpłatną dostawą towarów jest także przekazanie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa na cele inne niż związane z prowadzonym przez niego przedsiębiorstwem, w szczególności:

1) przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia,

2) wszelkie inne przekazanie towarów bez wynagrodzenia, w szczególności darowizny

- jeżeli podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tych czynności, w całości lub w części.

Tego przepisu nie stosuje się do przekazywanych drukowanych materiałów reklamowych i informacyjnych, prezentów o małej wartości i próbek.

Ustawa o VAT definiuje prezenty o małej wartości, przez które rozumie się przekazywane przez podatnika jednej osobie towary:

● o łącznej wartości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 100 zł, jeżeli podatnik prowadzi ewidencję pozwalającą na ustalenie tożsamości tych osób (obdarowanych),

● których przekazania nie ujęto w ewidencji, jeżeli jednostkowa cena nabycia towaru (bez podatku), a gdy nie ma ceny nabycia, jednostkowy koszt wytworzenia, określone w momencie przekazywania towaru, nie przekraczają 10 zł.

Reklama to działania podmiotu gospodarczego kształtujące popyt na dane towary, usługi lub markę, poprzez poszerzenie wiedzy o nich, mające na celu zachęcenie jak największej liczby potencjalnych klientów do zakupu towarów lub usług tego podmiotu gospodarczego

Reklama może być realizowana za pomocą różnych środków wyrazu oraz przy użyciu zróżnicowanych środków przekazu, w tym poprzez rozpowszechnianie logo firmy.

Za logo uznać należy znak handlowy o charakterze graficznym, używany przez daną firmę do identyfikowania marki swojego produktu lub oferowanych usług oraz odróżniania ich od innych. Logo może obejmować zarówno nazwę przedsiębiorcy, jej skrót, jak też nazwę konkretnego produktu lub usługi. Każda z tych form, jeżeli jest stosowana w określonych okolicznościach, spełnia funkcje reklamowe. Identyfikowana bowiem jest z daną firmą i oferowanymi przez nią towarami lub usługami, zwiększając ich rozpoznawalność oraz pośrednio zachęcając do ich nabycia.

Umieszczanie na czaszy paralotni informacji dotyczących prowadzonej przez spółkę działalności handlowej, jej nazwy lub logo, spełniają funkcję reklamową, gdyż zmierzają do zwiększenia rozpoznawalności firmy na rynku, poznania cech jakościowych oferowanych wyrobów, ich zalet technicznych, co w efekcie wpływa na zwiększenie zainteresowania oferowanymi towarami, a także zachęca do współpracy i tym samym może wpływać na zwiększenie przychodów. Również wydatki związane z przeszkoleniem pracownika, pozwalające uzyskać mu stosowne uprawnienia do kierowania paralotnią, mają związek z uzyskiwanymi przez spółkę przychodami.

Oznacza to, że wydatek na zakup paralotni w postaci odpisów amortyzacyjnych oraz wydatki na przeszkolenie pracownika będą stanowiły w całości jej koszt uzyskania przychodu, jeżeli spółka udowodni, że paralotnia będzie wykorzystywana w jej działalności gospodarczej do prowadzenia reklamy jej firmy i produktów.

Podatnik ma możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wszelkich kosztów, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, zarówno bezpośrednio, jak i pośrednio związanych z uzyskiwanymi przychodami, pod tym warunkiem że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu.

Wyłączone z kosztów uzyskania przychodów są koszty reprezentacji, w szczególności poniesione na usługi gastronomiczne, zakup żywności oraz napojów, w tym alkoholowych.

Wydatki związane ze sprzedażą produkowanych przez spółkę napojów alkoholowych nie wyczerpują definicji reprezentacji. Poniesione wydatki związane są ściśle z prowadzoną przez spółkę działalnością gospodarczą, polegającą na dystrybucji napojów alkoholowych, a ich celem jest zachęcenie potencjalnych nabywców do zakupu oferowanych przez spółkę towarów. Zatem poniesione wydatki na produkcję alkoholu przekazanego na reklamę (degustacje) mają charakter reklamowy oraz niewątpliwie wpływają na osiągane przez firmę przychody, dlatego też mogą być w całości zaliczone do kosztów uzyskania przychodów.

Z kolei przez próbkę rozumie się niewielką ilość towaru reprezentującą określony rodzaj lub kategorię towarów, która zachowuje skład oraz wszystkie właściwości fizyczne, fizykochemiczne i chemiczne lub biologiczne towaru, przy czym ilość lub wartość przekazywanych (wręczanych) przez podatnika próbek nie wskazuje na działanie mające charakter handlowy.

Przekazanie drukowanych materiałów reklamowych i informacyjnych, prezentów o małej wartości i próbek - niewątpliwie jest związane z prowadzonym przedsiębiorstwem. Skoro z zakresu opodatkowania czynności nieodpłatnego przekazania towarów, na cele inne niż bezpośrednio związane z prowadzonym przedsiębiorstwem, wyłączono jedynie przekazanie drukowanych materiałów reklamowych i informacyjnych, prezentów o małej wartości i próbek, to należy uznać, że opodatkowaniu podlegają wszelkie inne przekazania towarów pod warunkiem, że podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony od tych czynności w całości lub w części.

Gdyby przyjąć, że opodatkowaniu podlegają wyłącznie czynności w ogóle niezwiązane z przedsiębiorstwem, zbędne byłoby wyłączanie z opodatkowania czynności, które i tak nie podlegałyby opodatkowaniu jako związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa.

Zatem nieodpłatne przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel podlega opodatkowaniu niezależnie od celu przekazania.

Dlatego też podstawowe znaczenie m.in. przy przekazywaniu kalendarzy z logo firmy będzie miało rozstrzygnięcie, czy przekazywane kalendarze stanowią drukowane materiały reklamowe i informacyjne.

Kalendarze zapewne zapoznawać będą potencjalnych odbiorców z ofertą firmy poprzez zdjęcia prezentujące produkowane przez firmę towary, a także zdjęcia prezentujące rodzaj świadczonych przez spółkę usług.

ma na sprawdzenie poprawności rozliczeń podatkowych firmy urząd skarbowy. Okres pięcioletni liczony jest od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku

Kalendarze wydawane będą celem przekazywania informacji o produktach (usługach), miejscach i możliwościach ich nabycia, a tym samym do nakłaniania potencjalnych klientów do ich nabycia.

Z uwagi na fakt, że ani w ustawie o podatku od towarów i usług, ani w aktach wykonawczych do tej ustawy nie zostało zdefiniowane pojęcie drukowanych materiałów reklamowych i informacyjnych, należy posiłkować się definicją zawartą w innych źródłach.

Według słownika języka polskiego, termin drukować oznacza: odbijać, wyciskać, wytłaczać litery, teksty na papierze, także desenie, wzory na papierze lub tkaninach za pomocą specjalnych maszyn, pras drukarskich maszyn drukarskich; Drukowane słowo wszelkie pisma, książki, broszury itp., oddawać do druku, wydawać.

Z kolei za reklamę należy uznać rozpowszechnianie informacji o danym towarze w celu zwrócenia na niego uwagi i zachęcenia do zakupu: środki służące do tego celu (np. plakaty, napisy, ogłoszenia w prasie, w radiu i w telewizji).

W związku z tym przekazywanie kalendarzy klientom firmy ma charakter reklamowy, o czym przesądza umieszczenie na nich logo marki firmy (graficzny znak towarowy, symbol firmy). Ponadto wydrukowane przy użyciu technik drukarskich na papierze kalendarze zawierają informacje dotyczące firmy i jej działalności (miejsca i rodzaju świadczonych usług i oferowanych produktów). W związku z tym przedmiotowe kalendarze spełniają przesłanki do uznania ich za drukowane materiały reklamowe i informacyjne.

Przedmiotowe kalendarze mają na celu rozpowszechnianie marki oraz reklamowanie produktów i usług świadczonych przez firmę, a dodatkowo służą klientom do celów zgodnych z ich głównym przeznaczeniem, tj. do: sporządzania notatek, zapisywania ważnych informacji itp. W konsekwencji dążą do zwiększenia obrotów firmy i tym samym są związane z prowadzonym przedsiębiorstwem.

Nieodpłatne przekazanie takich kalendarzy z logo firmy, zawierających dodatkowo informacje dotyczące działalności firmy i jej produktów, odpowiadających pojęciu drukowanych, materiałów reklamowych i informacyjnych nie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Niestety, nie. Koszt zakupu konia oraz pozostałe wydatki związane z jego utrzymaniem - pomimo umieszczenia na zwierzęciu emblematów dekoracyjnych z logo spółki i nadaniem charakterystycznej nazwy dwuczłonowej złożonej z imienia konia i nazwy firmy - nie mogą być uznane za koszt uzyskania przychodu, gdyż wydatek na zakup i utrzymanie takiego nośnika reklamy nie jest wydatkiem na reklamę. Koń wyścigowy ze swej istoty pełni inną rolę niż funkcja reklamowa.

W przypadku przekazywania gadżetów o wyższej wartości wyselekcjonowanym kontrahentom lub potencjalnym kontrahentom, mimo że będą one oznakowane logo firmy, gdy celem wydatku jest tworzenie pozytywnego wizerunku firmy i budowa odpowiednich relacji z klientami, wydatki takie będą miały charakter reprezentacyjny i w efekcie nie będą mogły zostać uznane za koszty uzyskania przychodów.

Natomiast w przypadku upominków o niewielkiej wartości, co do zasady, drobne gadżety nie mają charakteru reprezentacyjnego - ich obecność jest dziś bowiem tak powszechna, że nie przyczynia się w znacznym stopniu do budowy wizerunku firmy, i to ich brak może uchodzić za odstępstwo od zwyczajowego postępowania.

Innymi słowy, o ile wartość jednostkowa przedmiotowych gadżetów będzie niska oraz ich rozdysponowanie będzie miało charakter masowy, to wydatki poniesione na zakup takich gadżetów nie będą spełniały kryterium okazałości czy wystawności, tj. elementów wyznaczających granice pojęcia reprezentacji. W konsekwencji nie będą podlegały wyłączeniu z kosztów podatkowych.

Ewa Matyszewska

ewa.matyszewska@infor.pl

Podstawa prawna

Ustawa z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2000 r. nr 14, poz. 176 z późn. zm.).

Ustawa z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2000 r. nr 54, poz. 654 z późn. zm.).

Ustawa z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. nr 54, poz. 535 z późn. zm.).