Zdobyć władzę, stracić rząd dusz

Ruch był chaotyczny, niemniej wśród politycznych aktywistów popularność zyskały przede wszystkim ideały radykalnie lewicowe. Na tyle radykalne, że odrzucono tradycyjne partie lewicy. Socjalistów oskarżano o pogodzenie z parlamentarną demokracją, komunistów potępiano za ZSRR (co prawda antykapitalistyczny, ale „rządzony przez aparat partyjny”, a nie „przez robotników”). Kochano wszelkie ruchy wyzwoleńczo-socjalistyczne: w Algierii, Kenii, Mozambiku, kochano ludową partyzantkę Wietnamu. Sławiono nawet komunizm chiński, bardzo idealizowany, i postrzegany jako młody, energiczny; oparty na tzw. komunach ludowych, a nie na biurokracji (dzieje idealizacji przez dzieci Zachodu koszmarnej dyktatury Mao Zedonga to w ogóle fascynujący temat!). Uskrzydlało przekonanie, że nadchodzi nowa Wiosna Ludów, ludów młodych…