„Bujać słonia, a nie nas”, prokuratorze Szafrański

Nie będę tu się wymądrzał, że sam na ów aspekt zwróciłem uwagę, bo tak nie było. Od lat politycy różnych opcji dbają o to, by zasypywać nas, dziennikarzy, nie mówiąc już o społeczeństwie, taką liczbą zmian w prawie, że tych wszystkich istotnych ogarnąć nie sposób. W takich przypadkach musimy liczyć na ekspertów, którzy wiele nieakcentowanych publicznie a ważnych korekt zauważają i tłumaczą ich czasem nieoczywiste konsekwencje. Taka ich rola i chwała im za to, że się im chce. Na marginesie powiem tylko, że wielu doświadczonych profesorów, z naprawdę dużą wiedzą i dorobkiem, jest tak zmęczonych nowymi pomysłami legislacyjnymi, że nie zagłębiają się w projekty, jeśli nie mają 100 proc. pewności, że te wejdą w życie. Co wielu z nich nie przeszkadza krytykować tych rozwiązań post factum, jakby nie przyjmując do wiadomości, że mogli uczynić je choć odrobinę lepszymi, gdyby zabrali głos w trakcie procesu legislacyjnego.

Czytając wczorajszą polemikę z moim tekstem (a właściwie z zamieszczonymi tam wypowiedziami ekspertów) autorstwa prokuratora Tomasza Szafrańskiego („Kara zamienna pod ostrzałem populistów”, DGP z 24 czerwca 2020 r.), trochę przestaję się dziwić takim postawom. Zwrócić uwagę, skrytykować, podać w wątpliwość tylko po to, by potem zostać zmieszanym z błotem przez adwersarza, który zamiast do argumentów, ucieka się do licznych wycieczek ad personam? Po co? Oczywiście nie mam wątpliwości, że zarówno dr Mikołaj Małecki, jak i sędzia Piotr Mgłosiek panu prokuratorowi odpowiedzą. Dlatego nie chcę im odbierać przyjemności wskazywania błędów w rozumowaniu czy stosowania zbytnich uproszczeń i pominięć w cytowaniu wypowiedzi, zmieniając ich sens.