Wyciągnięte ramiona gotowe objąć Amerykę

Przy okazji inauguracji Joego Bidena Rachel Maddow – rozpoznawalna prezenterka stacji MSNBC – wyraźnie zaczerwieniona na twarzy zaczęła program od przyznania się swoim gościom i widzom, że „zużyła już pół paczki chusteczek”. Przez cały dzień publicystom różnych stacji – od prawicowego Fox po CNN – na przemian odbierało ze wzruszenia mowę lub zbierało się na łzy. David Chalian, szef działu politycznego CNN, bredził na antenie o tym, jak rzędy świateł ustawione przed Kapitolem jako symboliczne znicze dla ofiar pandemii „przypominają mu wyciągnięte ramiona Joego Bidena, gotowe, by objąć Amerykę”. W porównaniu z tym materiał „Los Angeles Times” o ośmioletniej dziewczynce, która nie chciała wstawać z łóżka do szkoły i grymasiła, dopóki nie wygrali Biden i Kamala Harris, można uznać za nieszkodliwy eksponat przyszłego muzeum emocjonalnej propagandy. Dla jasności – wielu polskich obserwatorów amerykańskiej polityki rzuciło się, by zrobić to samo, co oglądali na żywo w transmisjach zza oceanu. Media społecznościowe pełne były deklaracji o wzruszeniu i łzach, jakie towarzyszyły tej podniosłej okazji. Choć mimo wszystko mówimy cały czas o wyborze prezydenta w Waszyngtonie, nie w Warszawie.

I choć to wszystko jest dość żenujące, problem, który z tego wynika, jest prawdziwy. Czy możemy liczyć na uczciwe i rzetelne opisywanie działań nowej administracji przez media, które występują na trybunach w roli kibiców albo przyklejonych do ekranu fanów? Czy dziennikarze dosłownie świętujący zwycięstwo Bidena i Harris będą w stanie teraz patrzeć im na ręce? Słowem: czy taka „czwarta władza” zasługuje jeszcze na ten tytuł? Ostatnie lata zacementowały już w mediach głównego nurtu zasadę „wszystko jest lepsze od Trumpa” jako aksjomat. Amerykańska prasa skłonna była uznać, że odsunięcie Trumpa od władzy i powstrzymanie przyszłych zwycięstw kolejnych demagogów jest zadaniem tak doniosłym, że warto dla niego poświęcić zawodowy etos i standardy. A już na pewno patrzeć na Bidena i Harris łagodniej. Jeśli nowy prezydent reprezentuje sobą triumf demokracji – a tak właśnie zdaniem gadających głów z Nowego Jorku i Waszyngtonu jest – to z samego szacunku dla tych wartości należy traktować go inaczej. Dość powiedzieć, że skala lizusostwa dużych magazynów wobec Kamali Harris jest tak duża, że nawet osoby z bliskiego otoczenia wiceprezydent zaczęły postrzegać to jako problem.