Diego Känzig, mój ekonomista roku 2023
Już od dekady przyznaję w tym miejscu, o tej porze mój – subiektywny i autorski – tytuł ekonomisty roku. Celem jest uhonorowanie autora, który w minionych 12 miesiącach pokazał coś nowego i ważnego dla naszego rozumienia procesów gospodarczych. Zasłużył na to Diego Känzig z Uniwersytetu Northwestern w amerykańskim Illinois.
Känzig jest przedstawicielem młodszego pokolenia ekonomistów. W 2023 r. opublikował pracę o związkach nierówności i polityki klimatycznej. Pokazał w niej, jak funkcjonujący w krajach rozwiniętych system handlu emisjami (ETS) odbija się na dobrobycie różnych grup społecznych. Teza Känziga jest dość niepoprawna. Pisze on bowiem, że wahania cen ETS (obserwowane głównie od 2018 r.) najmocniej uderzają w najuboższe gospodarstwa domowe. Przyczyny są dwie. Pierwszą z nich jest wzrost cen energii elektrycznej. Drugą: biedni są bardziej zależni od wahań koniunktury i bezrobocia w tych branżach produkcji czy usług, w które wyższe ceny emisji uderzały najmocniej. Dzięki analizie naszego tegorocznego laureata możemy się dowiedzieć, że polityka klimatyczna w obecnym kształcie (a więc na podstawie mechanizmu ETS) nie jest bynajmniej neutralna społecznie. Co przeczy – i to zasadniczo – obiegowym opiniom w głównym nurcie dyskusji publicznej.
Praca jest ważna z jeszcze jednego powodu. Tylko dzięki wystąpieniom takim jak to Känziga istnieje szansa na inną – lepszą i bardziej sprawiedliwą – politykę klimatyczną. Jeśli zaś ich zabraknie, a wszystkie głosy krytyczne wobec ekologicznego status quo zostaną wyciszone, to kwestia klimatyczna nigdy nie zostanie w pełni zaakceptowana przez demokratyczne zachodnie społeczeństwa. I po prostu poniesie klęskę.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.