Pamięć skrawana po plasterku. Jak Rosja zapomina o GUŁagu

Termin „taktyka salami” (szalámitaktika) stworzył, jak się powszechnie uważa, nominat Stalina na stanowisko powojennego sekretarza generalnego miejscowej partii komunistycznej i premiera Węgier Mátyás Rákosi, który sam zresztą intensywnie tę taktykę stosował, likwidując kolejne ugrupowania polityczne, majątki ziemskie, gazety, bezstronność sądów, uczelnie, parafie i prawdziwych oraz mniemanych opozycjonistów. Oczywiście „taktyka salami” praktykowana była również w krajach wyżej ceniących salceson czy wędzonkę: od czasów zimnej wojny przyjęło się używać tego określenia na sposób eliminowania instytucji czy swobód, nie w trybie jednorazowego, brutalnego uderzenia, lecz „skrawania ich” cienkimi, niemal przejrzystymi plasterkami.