Unia po Lizbonie, czyli nasza mała stabilizacja

Jest to dla niej sposób na łatwe odepchnięcie od siebie problemów. Jest - trochę jak bezkrytyczni zwolennicy traktatu z Lizbony w ciągu ostatniego półtora roku - zamknięta na wszelkie wątpliwości, pędzi spokojne życie w mieszczańskiej kamienicy. A i kamienica, w której mieszka, jest jak współczesna Unia Europejska - niechętnie przyjmuje nowe, gnuśnieje we własnych przesądach. Szansą na zmianę miał być nowy traktat. Pierwszą jego wersję odrzucili w referendach Francuzi i Holendrzy. Kolejna, podobna, długo rodziła się w bólach. Czy spełni pokładane w niej oczekiwania? Pierwsze doświadczenia wskazują, że czeka nas tylko kosztowny remont kamienicznej fasady. I niebawem pojawią się głosy, że Europa potrzebuje nowego traktatu.