Tak trudno zaufać pracodawcy

Ostatni tydzień obfitował w wiele zdarzeń, które dotyczą pracy. Sąd Najwyższy uznał, że pracodawca nie może domagać się imiennej listy osób, które reprezentują związki zawodowe. Bo mógłby pozyskać wiedzę, do której nie jest uprawniony. Sejm rozpoczął prace nad ustawą, która nie będzie już zezwalała na zwolnienia pracowników, tylko dlatego że przekroczyli 60. lub 65. rok życia. A rząd i partnerzy społeczni nadal negocjują zmiany w prawie, które pozwolą firmom i reprezentacji pracowników dogadywać się w sprawie czasu pracy obowiązującego w zakładzie.

Te z pozoru niezwiązane ze sobą sprawy łączy jedno: brak zaufania do pracodawcy. Orzeczenie Sądu Najwyższego nie byłoby konieczne, gdyby pracownicy nie obawiali się, że przedstawienie listy bronionych przez związki pracowników zamiast służyć zgodnym z prawem konsultacjom wypowiedzeń, stanie się kluczem na podstawie którego firma będzie typować związane ze związkami osoby do zwolnień. Uchwalanie ustawy uniemożliwiającej zwolnienia ze względu na wiek nie byłoby potrzebne, gdyby pracodawcy nie wykorzystywali luk w prawie do pozbycia się starszych pracowników. Trwające już prawie rok negocjacje w sprawie czasu pracy dawno już zakończyłyby się kompromisem, gdyby strona pracowników była pewna, że porozumienia w tej sprawie na szczeblu zakładów pracy nie będą wymuszane, a reprezentanci zatrudnionych - wyłaniani bez nacisków przełożonych.

W czasach, gdy tak dużo mówi się o nielojalnych pracownikach, zakazach konkurencji czy podpisywaniu weksli przez zatrudnionych, które mają gwarantować ich oddanie firmie, warto przyjrzeć się pod tym kątem także drugiej stronie stosunku pracy. Trudno od pracowników wymagać rzetelności i przywiązania, gdy to pracodawcy brakuje wiarygodności. Wzajemne zaufanie obwiązuje obie strony.

@RY1@i02/2012/229/i02.2012.229.18300060a.802.jpg@RY2@

Łukasz Guza, zastępca kierownika działu praca

Łukasz Guza

zastępca kierownika działu praca