Lepiej ostrzegać, niż się przyglądać

Lista ostrzeżeń np. przed oszustami udającymi banki czy poważne firmy inwestycyjne, prowadzona przez Komisję Nadzoru Finansowego, ma długą historię. Mimo braku (do niedawna) precyzyjnych regulacji spełniała pożyteczną rolę. Kto pod jej wpływem dmuchał na zimne, nie zaniósł pieniędzy do Amber Gold i latem 2012 r. nie płakał, kiedy złota piramida runęła. Nic nie wiadomo o przeciwnym przypadku: by nadzór przez pochopne umieszczenie na liście podciął skrzydła przejrzystemu biznesowi, a w rezultacie go zrujnował. Trzeba więc przyznać, że KNF zgrabnie wypełniała lukę między inercją organów państwa, takich jak prokuratura (pozwalającą różnym piramidom i ich twórcom hasać do woli) oraz brakiem uprawnień po swojej stronie a oczywistą potrzebą ochrony konsumentów, którzy na rynku finansowym często są zwodzeni i manipulowani. I KNF nie bała się odpowiedzialności.