Schematy rządzą! Na całe (nie)szczęście

W tym roku dwa razy będziemy głosować w oficjalnych wyborach: do europarlamentu i na władze samorządowe. W przyszłym również dwukrotnie pójdziemy do lokali wyborczych, by zdecydować, kto zasiądzie w parlamencie krajowym i fotelu prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej. Ale na kogo postawić? Wszyscy politycy kłamią - włącza się stereotyp. Skoro tak, to nikogo nie wskazywać? Odpuścić sobie to uprawnienie/obowiązek? Jeśli tak zrobimy, to oddajemy ten mecz walkowerem. Tylko wskutek wyświechtanej opinii, którą przyjmujemy za swoją. A przecież przez lata walczyliśmy o to, by móc typować do ław na Wiejskiej w Warszawie, kogo chcemy, kto nam najbardziej pasuje. 25 lat temu zapoczątkowaliśmy proces wolnych wyborów, a dziś nie bardzo się nimi interesujemy, zasłaniając się prostym stwierdzeniem, że politycy kłamią i obiecują gruszki na wierzbie, a potem nic nie robią. W tych stereotypach jest oczywiście dużo prawdy, bo taka jest polityka. Jednak to one chronią nas przed bezmyślną wiarą, że - dajmy na to - każdy Polak dostanie po 100 mln albo mieszkanie i pracę czy opiekę każdego rodzaju w każdej sytuacji życia. Takiej krainy szczęśliwości żadna władza nam nie zafunduje. Ale może jakiś jej kawałek się pojawi. Pod warunkiem że nie całkiem ulegniemy schematycznemu myśleniu i wybierzemy świadomie tych, którzy będą Polskę reprezentować w UE i rządzić naszym państwem. W końcu nie wszyscy i nie zawsze kłamią. Nawet w grupie polityków.