Opowieść wielkanocna: o jedności i tolerancji

Mazury. Malutka miejscowość. Dwa domy oddalone od siebie o 200 m. W jednym z nich do świątecznego śniadania zasiądzie ok. 30 osób. Do obiadu trochę więcej, dołączą jeszcze ci, którzy mieszkają kilka i kilkanaście kilometrów od naszego domu. Jak się uzbiera 35 osób, to na tegorocznej Wielkanocy stawi się dokładnie połowa najbliższych krewnych. Nie wszyscy mogą przyjechać. Ale rodzeństwo będzie w komplecie. Sześć sióstr. Dwaj bracia również będą obecni, ale niestety tylko w naszej pamięci. Tak samo jak rodzice, założyciele tej ogromnej, jak na współczesne realia, familii. Cieszyliby się (i pewnie się cieszą, tyle że nie mogą nam o tym powiedzieć), że kultywujemy wspólne spotkania, dbamy o wzajemne relacje, troszczymy się o siebie nie tylko od święta. Nauczyli nas jedności. Fundamentalnej, wspierającej, budującej. Jedności przekazywanej kolejnym pokoleniom.