Lepszy dromader niż wielbłąd

Refleksja dotycząca nierówności jest jak ferment, który rozlał się po salonach i debatach publicznych na kanwie kryzysów: najpierw finansowego, a następnie zadłużeniowego w Europie. Wraz z nią coraz częściej mówi się o unikaniu płacenia podatków przez najbogatszych i o tym, jak zapobiec uciekaniu międzynarodowych firm do rajów podatkowych. Rządy są coraz mniej skłonne patrzeć przez palce na korporacyjne przewiny. W Waszyngtonie, gdzie srogo rozprawiono się z instytucjami finansowymi stojącymi za kryzysem, obowiązuje teraz logika: owszem, jesteście too big to fail, ale nikt nie jest too big to jail.