Lumpa wartość bezwzględna

Jak to, panie, człowiek nie wie, co widzi, dopóki nie zobaczy ceny. W bliskim mi geograficznie i duchowo lumpeksie ubrania (ciuchy, lumpy, szmaty) przy pierwszym wysypie wora w koryto kosztują dwadzieścia kilka złotych za kilogram. Drogo. Ale też i ciuchy najfajniejsze, bo nieprzebrane. "Nowa kolekcja". Okoliczni myśliwi, do których oprócz mnie zaliczają się niektóre znajome i prosząca o anonimowość część rodziny, czym prędzej się więc wybierają, by zanurzać się w towarze po łokcie i wzburzać hałdy tekstyliów oddolnym ruchem podbierającym. Kopiemy, ryjemy, macamy w górotwórczym zapamiętaniu, aż w końcu zamajaczy gdzieś w głębi ciekawa koronka lub interesujący błękit paryski — a zaraz po dostawie majaczy taki rarytas względnie często. Wtedy należy taki trop chwycić za wystający z kupy koniuszek i na światło dzienne wyciągnąć jego korpus właściwy. Przetrzepać, przygładzić, przyjrzeć się. Pozytywny werdykt każe lumpa zważyć (T-shirt to około 30 deka) i zapłacić (jakieś siedem złotych). Potem można się pławić we własnym sukcesie i sobie gratulować unikatu, bo był człowiek u koryta już o lumpiej jutrzence, zanim dotarli tam inni. Wykiwał tych z jutra i pojutrza, podkopał się sprytnie jak kret, złapał superszmatę i nie puści, chociaż najtaniej, przynajmniej jak na lumpeks, wcale nie było. Ale opłacało się.