Państwo (pseudo)opiekuńcze

Z urzędniczego punktu widzenia dziecko zamknięte w pogotowiu opiekuńczym czy domu dziecka to załatwiony problem. Jeśli jest dla niego miejsce i pieniądze, w statystykach można wykazać, że troszczymy się o najmłodszych obywateli, których zawiodła biologiczna rodzina. Co dzieje się za murem takiej placówki - to już mało kogo obchodzi. O losie dzieci państwo przypomina sobie tylko, kiedy media opiszą znęcanie się (jak w Lidzbarku), karmienie zepsutą żywnością (jak w Gdańsku), molestowanie (jak w Zabrzu). Pod placówkami lądują wówczas kamery, minister z Warszawy zleca kontrolę, a samorządowcy, zamiast reformować, zamykają je na cztery spusty. I problem znów jest załatwiony.