Moralne demony Europy

Ach, móc jak stworzony przez Oscara Wilde’a Dorian Gray nie brzydnąć, nie marszczyć, nie widzieć, jak się człowiekowi na gębie odkłada złość, sceptycyzm i korupcja, nie obserwować, jak się morda zacięta robi i wredna. Byłoby miło, ale nawet w książkach nie ma nic za darmo i gdzieś to całe życiowe łajno musi spływać. U Wilde’a spływa na olejny portret Graya, który za niego się marszczy, korumpuje i wredzi, chroniąc tym samym przed brzydotą Dorianowe lico. Te tymczasem na salonach może bez przeszkód wzbudzać wielkie poruszenie dam. A kto zazdrości Grayowi, niechaj znajdzie wątpliwe pocieszenie w tym, że choć może nie jest tak piękny, to jest przynajmniej tubylcem cywilizacji, która, jak Dorian Gray, trzyma się w moralnie gładkolicym pionie siłą podobnego mechanizmu.