Domy weselne już mamy

W ostatnim czasie ogarnęło nas szaleństwo. Nie można otworzyć gazety, strony internetowej, które mają jakikolwiek związek z gospodarką, aby nie pojawiały się start-upy. Od razu pragnę oddalić ewentualny zarzut, że mają one niewiele wspólnego z prawem. Dotychczas przez start-up rozumieliśmy taki podmiot, który rozpoczyna działalność gospodarczą (nie nazywamy go jednak rozpoczynającym, bo zdaniem wielu po angielsku lepiej brzmi). Skoro rozpoczynający działalność, to niewątpliwie najbliższym prawnym desygnatem tego pojęcia jest zdefiniowany w art. 104 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej mikroprzedsiębiorca (zatrudnienie średnioroczne w ostatnich 2 latach obrotowych mniejsze niż 10 pracowników i obrót roczny lub suma aktywów nieprzekraczająca 2 mln euro). Trudno od razu przyjąć, że start-up będzie to mały lub średni przedsiębiorca (art. 105, 106 przywołanej ustawy). Prowadzenie działalności gospodarczej w normalnej sytuacji polega na tym, że zaczynamy od początku, startujemy, chyba że rozpoczęcie nowej działalności następuje przez inwestycje kapitałowe podmiotów już istniejących. Tymczasem pojęcie start-upu już nie oznacza rozpoczynającego czy startującego, ale definiowane jest jako "organizacja, która w swym założeniu ma być odmienna od dotychczas stosowanych w danej branży standardów i która poszukuje dofinansowywanego modelu biznesowego". Po prostu chodzi o głodnych pieniędzy innowatorów. Problemem jest jednak owa innowacyjność. Nie umniejszając nikomu niczego, Polska jest co najwyżej średnio innowacyjnym krajem, mimo zapewnień władz o mocarstwowości w tym zakresie.