Katedra Notre Dame w Paryżu a tajemnice dobroczynności

Podobnie jak w wielu innych dziedzinach mikroekonomii pierwsze modelowe rozważania nad dobroczynnością należy przypisać Gary’emu Beckerowi (zmarłemu w 2014 r. nobliście, związanemu z Uniwersytetami Columbia i Chicagowskim). W teorii interakcji społecznych Becker zbudował pierwszy model tego, co później nazwano wyłącznie altruistycznym zachowaniem. Jednostki czerpią w nim użyteczność nie tylko z konsumpcji własnych dóbr, lecz także z dobrostanu innych. W praktyce założenia i implikacje takiego modelu trudno zweryfikować: altruistyczny w rozumieniu beckerowskim agent nie dba o źródło dobrobytu; nie ma też znaczenia, kto płaci za to rachunek. Gdyby zastosować rozumowanie Beckera do darowizn na odbudowanie Notre Dame, przy rozsądnym założeniu, że koszt jej renowacji jest stały (tj. nie zależy od liczby darczyńców i kwot wpłaconych przez innych darczyńców), każde euro podarowane przez jednego darczyńcę obniżałoby darowizny następnych. Tymczasem zaobserwowaliśmy przeciwny wzorzec: po wysokiej darowiźnie następne miały podobne kwoty.