Kronika prawa

między Rzecząpospolitą Polską, a Królestwem Norwegii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu oraz Protokół do tej Konwencji, podpisane w Warszawie dnia 9 września 2009 r.

25 maja 2010 r.

rządowe z 1 czerwca 2010 r. w sprawie mocy obowiązującej Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Norwegii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu oraz Protokołu do tej Konwencji, podpisanych w Warszawie dnia 9 września 2009 r.

25 maja 2010 r.

ministra spraw wewnętrznych i administracji z 16 lipca 2010 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie powołania Komisji Heraldycznej

z dniem ogłoszenia, tj. 23 lipca 2010 r.

ministra spraw wewnętrznych i administracji z 21 lipca 2010 r. w sprawie gromadzenia przez Straż Graniczną odcisków linii papilarnych, zdjęć oraz danych osobowych, ich przechowywania, wykorzystania i przekazywania innym organom oraz wzorów wykorzystywanych dokumentów

z dniem ogłoszenia, tj. 23 lipca 2010 r.

W rozporządzeniu określono wzory dokumentów wykorzystywanych podczas gromadzenia odcisków palców, zdjęć oraz danych osobowych, ich przechowywania i wykorzystywania, a także przekazywania innym uprawnionym organom. W przypadku pobierania w toku prowadzonego dochodzenia lub śledztwa odcisków linii papilarnych na karcie daktyloskopijnej palców lub na karcie daktyloskopijnej dłoni, pierwszy egzemplarz karty przesyła się niezwłocznie w celu rejestracji do Centralnej Registratury Daktyloskopijnej prowadzonej przez Centralne Laboratorium Kryminalistyczne Komendy Głównej Policji.

Można to robić pocztą specjalną lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej albo dostarcza się osobiście. Drugi egzemplarz karty daktyloskopijnej dołącza się do akt postępowania przygotowawczego i przechowuje w jednostce organizacyjnej Straży Granicznej. Kartę można wykorzystać tylko dla celów procesowych. Odciski linii papilarnych znajdujące się w Registraturze można wykorzystać w celu ustalenia lub potwierdzenia tożsamości osoby o nieustalonej tożsamości lub usiłującej ukryć swą tożsamość, poprzez przeprowadzenie wywiadu daktyloskopijnego. Polega on na sprawdzeniu, czy odciski linii papilarnych osób, których tożsamość wymaga ustalenia lub potwierdzenia, odpowiadają odciskom linii papilarnych znajdujących się w registraturze.

Zdjęcia sygnalityczne osób podejrzanych (czyli zdjęcia przodu i profilu twarzy oraz znaków szczególnych) o popełnienie przestępstw ściganych z oskarżenia publicznego, osób o nieustalonej tożsamości lub usiłujących ukryć swoją tożsamość, wykonane na zlecenie funkcjonariusza Straży Granicznej prowadzącego postępowanie przygotowawcze, gromadzi się w formie karty albumowej. Karty albumowe przechowuje się w opisanym, ewidencjonowanym zbiorze kart albumowych w jednostkach organizacyjnych Straży Granicznej właściwych ze względu na miejsce prowadzenia postępowania przygotowawczego. Zdjęcia można wykorzystać do sporządzania tablic poglądowych w prowadzonych postępowaniach przygotowawczych.

Trybunału Konstytucyjnego z 5 lipca 2010 r., sygn. akt P 31/09

Brak precyzyjnego określenia kryterium miejsca zamieszkania w wypadku ustalania renty rodzinnej jest niezgodny z konstytucją. Niejasne jest m.in., jakiego momentu dotyczy wymaganie domicylu (moment uzyskania uprawnień emerytalnych przez osobę, po której dochodzi się renty rodzinnej). TK zaznaczył, że - ze względu na konkretny charakter kontroli konstytucyjności wszczętej na podstawie pytania prawnego - stwierdzenie niekonstytucyjności przesłanki domicylu dotyczy tylko renty rodzinnej, w warunkach, gdy prawo osoby, po której renta przysługuje i które stanowi podstawę do nabycia renty rodzinnej, nie było dotychczas ustalone i tylko sytuacji determinowanej przedmiotem sprawy.

TK zauważył, że przesłanka domicylu jest wykorzystywana przez ustawę o FUS jako przesłanka negatywna, decydująca o odmowie emerytury lub renty w znacznie szerszym zakresie, niż tylko renta rodzinna i tylko wobec kręgu podmiotów, o których mowa w art. 6 ust. 2 pkt 1 lit. c, a więc w zakresie szerszym niż przedmiot wyroku TK (www.trybunal.gov.pl)

Parlamentu Europejskiego i Rady nr 388/2010/UE z 7 lipca 2010 r. w sprawie udzielenia pomocy makrofinansowej Ukrainie

z dniem opublikowania, tj. 14 lipca 2010 r.

Unia udostępnia Ukrainie pomoc makrofinansową w postaci pożyczek. Ich maksymalna kwota główna wyniesie 500 mln euro, a średnia wymagalność 15 lat. Chodzi o to, by wesprzeć stabilizację gospodarczą Ukrainy i pokryć jej potrzeby w dziedzinie finansowania budżetu i bilansu płatniczego, określone w aktualnym programie Międzynarodowego Funduszu Walutowego. Mimo bowiem, że promesa kredytowa MFW dla Ukrainy została zatwierdzona w listopadzie 2008 r., sytuacja gospodarcza tego kraju pogorszyła się tak dalece, że duża część drugiej i całość trzeciej transzy kredytu z MFW zostały przeznaczone na wsparcie budżetu Ukrainy. W związku z tym, a także wskutek skurczenia się perspektyw gospodarczych, Ukraina wystąpiła o pomoc makrofinansową Unii i otrzymała ją.

Komisji z 13 lipca 2010 r. uchylająca decyzję Komisji 2006/109/WE przyjmującą zobowiązanie złożone w związku z postępowaniem antydumpingowym w odniesieniu do przywozu niektórych zamknięć włazów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej

następnego dnia po opublikowaniu, tj. 15 lipca 2010 r.

nr 1/2010 Rady Stabilizacji i Stowarzyszenia UE-Czarnogóra z 14 czerwca 2010 r. przyjmująca jej regulamin wewnętrzny

do dyrektywy Komisji 2010/42/UE z 1 lipca 2010 r. w sprawie wykonania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/65/WE w zakresie niektórych przepisów dotyczących łączenia funduszy, modeli funduszy podstawowych i powiązanych oraz procedury powiadamiania

Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/41/UE z 7 lipca 2010 r. w sprawie stosowania zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn prowadzących działalność na własny rachunek oraz uchylająca dyrektywę Rady 86/613/EWG

dwudziestego dnia po opublikowaniu, tj. 4 sierpnia 2010 r. Skierowana jest do państw członkowskich UE.

Parlament Europejski zamierza chronić osoby prowadzące działalność na własny rachunek, a także małżonków osób prowadzących działalność na własny rachunek lub ich partnerów życiowych, którzy choć nie są pracownikami ani wspólnikami, to jednak stale uczestniczą na warunkach określonych przez prawo krajowe w działaniach osoby prowadzącej działalność na własny rachunek i wykonują takie same zadania lub prace wspomagające. Zasada równego traktowania oznacza w wypadku regulacji europejskich brak jakiejkolwiek dyskryminacji ze względu na płeć - bezpośredniej i pośredniej, w sektorze publicznym lub prywatnym (np. w związku z zakładaniem, wyposażaniem lub rozszerzaniem działalności firmy lub w związku z rozpoczynaniem lub rozszerzaniem jakiejkolwiek innej formy działalności na własny rachunek). Państwa członkowskie powinny zapewnić kobietom prowadzącym działalność na własny rachunek, ich małżonkom i partnerom życiowym wystarczający zasiłek macierzyński pozwalający na przerwy w działalności zawodowej podczas ciąży lub macierzyństwa przez co najmniej 14 tygodni.

Państwa członkowskie mają wprowadzić w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania tej dyrektywy do 5 sierpnia 2012 r.

Rady (UE, Euratom) nr 617/2010 z 24 czerwca 2010 r. w sprawie zgłaszania Komisji projektów inwestycyjnych dotyczących infrastruktury energetycznej w Unii Europejskiej oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 736/96

dwudziestego dnia po opublikowaniu, tj. 4 sierpnia 2010 r.

Ustanowiono wspólne ramy dla zgłaszania Komisji informacji na temat projektów inwestycyjnych infrastruktury energetycznej w sektorach ropy naftowej, gazu ziemnego, energii elektrycznej (m.in. ze źródeł odnawialnych) i biopaliw oraz projektów dotyczących wychwytywania i składowania dwutlenku węgla emitowanego przez te sektory. Państwa członkowskie lub podmioty wyznaczone przez nie do tego zadania gromadzą wszystkie dane i informacje określone w tym rozporządzeniu od 1 stycznia 2011 r. co dwa lata, utrzymując w rozsądnych granicach obciążenia z tym związane. Do 1 czerwca każdego roku sprawozdawczego przedsiębiorcy powinni zgłaszać dane lub informacje dotyczące infrastruktury energetycznej właściwym organom państwa, na którego terytorium planują realizację tego rodzaju projektów inwestycyjnych.

Dwadzieścia jeden decyzji Wspólnego Komitetu EOG nr 38-58/2010 z 30 kwietnia 2010 r. zmieniających załączniki do Porozumienia EOG

Komisji z 15 lipca 2010 r. w sprawie zatwierdzenia Protokołu ustaleń między Komisją Europejską a Międzynarodową Agencją Energii Atomowej w sprawie europejskiej platformy wymiany danych radiologicznych (EURDEP)

Komisja użycza MAEA oprogramowania wraz z aktualizacjami i zmianami, opracowanego w celu gromadzenia i przedstawiania danych o poziomach napromieniowania (w czasie rzeczywistym, na obszarze całej Europy). Obydwa gremia zmierzają do zagwarantowania wszystkim krajowym dostarczycielom danych pełnego i swobodnego dostępu do danych o napromieniowaniu. MAEA koordynuje wsparcie i propagowanie wymiany rezultatów monitorowania radiologicznego ze wszystkimi swoimi państwami członkowskimi, które nie podpisały jeszcze stosownych porozumień z Komisją, w dążeniu do ustanowienia przez Komisję i MAEA wspólnego globalnego systemu bazującego na technologii EURDEP. Mają powstać wierne kopie witryny EURDEP, tak zwane mirrory, których obsługą zajmą się Komisja i MAEA. Ważnym celem jest przy tym zapobieganie wszelkim barierom wymiany danych pochodzących z monitoringu promieniowania na skalę światową.

Ostateczne przyjęcie budżetu korygującego nr 1 Unii Europejskiej na rok budżetowy 2010

Komisji (UE) nr 629/2010 z 16 lipca 2010 r. ustanawiające ostateczną kwotę pomocy w odniesieniu do suszu paszowego na rok gospodarczy 2009/2010

trzeciego dnia po opublikowaniu, tj. 20 lipca 2010 r. Wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich UE.

Dla roku gospodarczego 2009/2010 ostateczną kwotę pomocy dla suszu paszowego ustalono na 33 euro za tonę.

Sąd Apelacyjny w Warszawie przyznał rację UOKiK i potwierdził, że producent dachówek ceramicznych Röben Ceramika Budowlana zawarł niedozwolone porozumienie ze swoimi kontrahentami. Wcześniej odwołanie spółki oddalił Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów.

Wyrok sądu apelacyjnego dotyczy decyzji prezesa UOKiK z czerwca 2007 roku. Jak wykazało przeprowadzone postępowanie, spółka ustaliła z dwudziestoma odbiorcami hurtowymi warunki promocji na dachówkę Röben miedziana. W zamian za sprzedaż produktu w określonej cenie dystrybutorzy otrzymywali rabat do 40 proc. Jednocześnie przedsiębiorca, w przesłanej propozycji, zwrócił się do hurtowników o akceptację warunków w niej zawartych. Brak zgody na udział w promocji lub sprzedaż w innej niż ustalona cenie mogły skutkować wstrzymaniem dostawy. W opinii Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów zawarte porozumienie w rzeczywistości oznaczało ustalenie sztywnej ceny detalicznej dachówki. Na inicjatora niedozwolonego porozumienia - spółkę Röben Ceramika Budowlana - nałożona została kara w wysokości 622 tys. zł.

Przedsiębiorca odwołał się do Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, który potwierdził decyzję prezesa UOKiK. Następnie złożył apelację do sądu apelacyjnego, który oddalił ją 22 lipca 2010 roku. Sąd podzielił argumentację urzędu oraz SOKiK, że celem porozumienia było niezgodne z prawem ustalenie sztywnej ceny detalicznej. Podtrzymana została również wysokość sankcji finansowej, jaką będzie musiał zapłacić Röben. Wcześniej uprawomocniły się decyzje dotyczące pozostałych uczestników porozumienia. (więcej www.uokik.gov.pl)

Kolumnę przygotowali Dobromiła Niedzielska-Jakubczyk i Adam Makosz