Kronika prawa

z 2 lutego 1998 r. pomiędzy rządami Królestwa Danii, Republiki Estońskiej, Republiki Finlandii, Republiki Federalnej Niemiec, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Rzeczypospolitej Polskiej, Federacji Rosyjskiej i Królestwa Szwecji dotycząca przywilejów i immunitetów Komisji Ochrony Środowiska Morskiego Bałtyku i oświadczenie rządowe z 14 kwietnia 2010 r. w sprawie jej mocy obowiązującej

nr 14 z 13 maja 2004 r. do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności zmieniający system kontroli Konwencji i oświadczenie rządowe z 19 kwietnia 2010 r. w sprawie jego mocy obowiązującej

z16 września 2004 r. między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec o oznakowaniu i utrzymaniu wspólnej granicy na odcinkach lądowych i wodach granicznych oraz powołaniu Stałej Polsko-Niemieckiej Komisji Granicznej i oświadczenie rządowe z 27 kwietnia 2010 r. w sprawie jej mocy obowiązującej

z 19 czerwca 2008 r. o ochronie i zrównoważonym użytkowaniu różnorodności biologicznej i krajobrazowej do Ramowej Konwencji o ochronie i zrównoważonym rozwoju Karpat, sporządzonej w Kijowie dnia 22 maja 2003 r. i oświadczenie rządowe z 27 kwietnia 2010 r. w sprawie jego mocy obowiązującej Poz.

marszałka Sejmu Rzeczypospolitej polskiej z 27 kwietnia 2010 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych

marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z 27 kwietnia 2010 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych

ministra rolnictwa i rozwoju wsi z 18 maja 2010 r. w sprawie stawek dotacji przedmiotowych dla różnych podmiotów wykonujących zadania na rzecz rolnictwa

z dniem ogłoszenia, tj. 27 maja 2010 r.

Dotacje mogą otrzymać świadczący usługi w dziedzinie rolnictwa na postęp biologiczny w produkcji zwierzęcej i roślinnej, ochronę roślin czy ekologiczne uprawy. Hodowcom wolno wnioskować o pieniądze na utrzymanie świń, zwierząt futerkowych, drobiu, pszczół. Mogą uzyskać pokrycie nawet 70 proc. kosztów kwalifikujących się do objęcia dotacją. Kwota zależy jednak również od stawek określonych dla poszczególnych rodzajów np. hodowli. Na utrzymanie jednej świni należącej do populacji objętej ochroną zasobów genetycznych można więc maksymalnie uzyskać 570 zł, na utrzymanie jednego białego królika popielańskiego, tchórza czy szynszyli - 100 zł rocznie. Na kurę należą się 42 zł. Na utrzymanie jednej rodziny pszczół kampinoskich lub augustowskich w strefie izolacyjnej można się starać o 100 zł rocznie. Znacznie więcej można uzyskać na usługi takie jak organizacja pokazów hodowlanych zwierząt futerkowych czy nawet pszczół, bo na pokrycie kosztów związanych m.in. z podróżami służbowymi czy zużyciem materiałów można dostać nawet 25 tys. zł rocznie.

ministra zdrowia z 18 maja 2010 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie składu oraz oznakowania suplementów diety

po upływie 7 dni od ogłoszenia, tj. 4 czerwca 2010 r.

Przygotowano wykaz 17 witamin i minerałów, które w odpowiedniej gramaturze mogą być używane w produkcji suplementów diety.

prezesa Rady Ministrów z 28 maja 2010 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie gmin i miejscowości, w których stosuje się szczególne zasady odbudowy, remontów i rozbiórek obiektów budowlanych zniszczonych lub uszkodzonych w wyniku działania żywiołu

z dniem ogłoszenia, tj. 28 maja 2010 r.

W związku z obecną powodzią przygotowano aktualny wykaz gmin i miejscowości, w których są stosowane szczególne, tzn. nieco uproszczone procedury zmierzające do odbudowy, remontów i rozbiórek obiektów budowlanych zniszczonych lub uszkodzonych wskutek zalania.

Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 2, 4, 9, 11, 12, 18, 19, 22, 23, 25, 28 i 31 marca 2010 r., a także z 1, 6, 7, 8, 16, 19 i 23 kwietnia 2010 r. o nadaniu orderów i odznaczeń

20 maja 2010 r. Trybunał wydał wyrok w sprawie wytoczonej przez Komisję Europejską przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej, w którym odniósł się m.in. co do legalności wliczenia przez Polskę do podstawy opodatkowania opłaty stosowanej do samochodów niezarejestrowanych 18 października 2006 r. Komisja, uznając, że wliczanie do podstawy opodatkowania VAT kwoty podatku akcyzowego od samochodów osobowych wynikającego z ustawy z 2004 r. (zwanego dalej sporną opłatą) jest sprzeczne z zobowiązaniami państw członkowskich wynikającymi z art. 78, 79, 83 i 86 Dyrektywy 2006/112, skierowała do Rzeczypospolitej Polskiej wezwanie do usunięcia uchybienia. W wezwaniu Komisja podniosła, że sporna opłata wykazuje cechy opłaty rejestracyjnej.

W odpowiedzi z 14 grudnia 2006 r. na powyższe wezwanie do usunięcia uchybienia Rzeczpospolita Polska podniosła, że sporna opłata nie może być uznana za opłatę rejestracyjną. Jest ona ściśle związana z dostawą, nabyciem wewnątrzwspólnotowym i importem samochodów. Rejestracja ma w tym zakresie jedynie wtórne znaczenie, jako zdarzenie określające ostateczny termin uiszczenia opłaty. Nie stanowi ona zdarzenia powodującego powstanie obowiązku podatkowego. Opłata ta różni się zatem znacząco od duńskiej opłaty rejestracyjnej.

Komisja wydała uzasadnioną opinię i wezwała Polskę do wprowadzenia niezbędnych środków w celu zastosowania się do tej opinii w terminie dwóch miesięcy. Polska podtrzymała swoje stanowisko. W konsekwencji KE skierowała skargę w niniejszej sprawie.

Trybunał przyznał rację Rzeczypospolitej Polskiej. Stwierdził, że przepisy ustawy z 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym dotyczące powstania omawianego obowiązku podatkowego nie zawierają, w odniesieniu do sprzedaży samochodu w Polsce lub importu, żadnej wzmianki o jego rejestracji.

Dostawa, nabycie wewnątrzwspólnotowe lub import samochodu w Polsce wiążą się więc we wszystkich wypadkach z uiszczeniem tej opłaty, niezależnie od ewentualnej rejestracji samochodu na terytorium kraju.

Sporna opłata dotyczy tylko samochodów osobowych niezarejestrowanych w Polsce. Ustawa z 2004 r. ma na celu zapewnienie, by ta opłata, należna w chwili dostawy, nabycia wewnątrzwspólnotowego lub importu, była pobierana tylko raz, tak jak podatek akcyzowy. Zgodnie z tym, co ponadto podkreśliła Komisja, zasadniczo przyjmuje się, że nabywca samochodu będzie go używał na drogach publicznych, a zatem dokona jego rejestracji. Jednakże, wyjątkowo, gdy po nabyciu samochodu nie jest on rejestrowany, jednorazowy charakter spornej opłaty zostaje zachowany, gdyż sprzedawca niezarejestrowanego samochodu, od którego opłata ta została już uiszczona, zobowiązany jest na mocy art. 82 ust. 5 ustawy z 2004 r. do przekazania nabywcy dokumentu poświadczającego jej uiszczenie.

W każdym razie jednorazowy charakter spornej opłaty nie stoi na przeszkodzie temu, by zdarzeniem powodującym powstanie obowiązku jej uiszczenia była dostawa, nabycie wewnątrzwspólnotowe lub import samochodu.

Biorąc pod uwagę wszystkie powyższe rozważania, należy stwierdzić, że wliczając sporną opłatę do podstawy opodatkowania VAT z tytułu dostawy, nabycia wewnątrzwspólnotowego lub importu samochodów osobowych w Polsce, Rzeczpospolita Polska nie uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 78, 79, 83 i 86 Dyrektywy 2006/112.

Ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy, złożony w trybie art. 165 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), w sytuacji gdy sąd prawomocnym postanowieniem ocenił, że skarżący nie spełnia przesłanek zwolnienia go z obowiązku ponoszenia kosztów postępowania, nie przerywa biegu terminu do uiszczenia wpisu wskazanego przez sąd w ponownym wezwaniu do dokonania tej czynności oraz nie chroni strony przed skutkami niezastosowania się do treści wezwania.

Trudne do odwrócenia skutki, o których mowa w art. 61 par. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej p.p.s.a.), to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

Użyte przez ustawodawcę w art. 61 par. 3 p.p.s.a. nieostre pojęcia - "znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki" - wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym, który powinien w szczególności przedstawić wnioskodawca. Samo powołanie się przez niego na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia żądania wniosku.

W celu wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenie skutków, o którym mowa w art. 61 par. 3 p.p.s.a., strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne. Twierdzenia te powinny być co najmniej uprawdopodobnione.

Orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o którym mowa w art. 61 par. 3 p.p.s.a., ma charakter fakultatywny.

Zażalenie nie jest środkiem służącym do uzupełniania złożonego w sprawie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zażalenie jest bowiem jednym z dwóch środków odwoławczych od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, co wynika z treści art. 194 p.p.s.a.

Przepis art. 9a ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004 r. nr 261, poz. 2603 z późn. zm.) wskazujący wojewodę jako organ wyższego stopnia w stosunku do decyzji starosty, wykonującego na podstawie tej ustawy zadania z zakresu administracji rządowej - z mocy odesłania zawartego w szczególności w art. 12 ust. 5 oraz w art. 23 ustawy z 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. nr 80, poz. 721 ze zm.) - rozstrzyga kwestię właściwości organu odwoławczego do rozpoznania środka zaskarżenia od decyzji starosty w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość przejętą pod drogę gminną w trybie przepisów specustawy drogowej.

Wojewoda jest organem właściwym do rozpoznania zażalenia na postanowienie starosty w przedmiocie kosztów postępowania, w którym ustalono odszkodowanie za nieruchomość przejętą pod drogę gminną w trybie przepisów specustawy drogowej. Obowiązek pokrycia wydatków związanych ze sporządzeniem operatu szacunkowego dla potrzeb ustalenia odszkodowania za nieruchomość przejętą pod drogę gminną na podstawie ustawy z 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych - spoczywa na organie prowadzącym postępowanie, którym to organem w odniesieniu do dróg gminnych jest starosta. Koszty sporządzenia takiego operatu stanowią koszty postępowania w rozumieniu art. 263 par. 1 k.p.a.

W każdym przypadku dopuszczenia się przez kierowcę naruszeń przepisów prawa ruchu drogowego, za które otrzymał łącznie powyżej 24 punktów, wniosek komendanta wojewódzkiego policji o skierowanie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji powinien obejmować wszystkie posiadane przez kierowcę kategorie uprawnień.

Przesłanką skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji jest złożenie przez komendanta wojewódzkiego policji wniosku wskazującego na przekroczenie przez kierowcę limitu 24 punktów. Podstawą złożenia wniosku jest par. 7 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia ministra spraw wewnętrznych i administracji z 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. nr 236, poz. 1998). Przepis ten brzmi: komendant wojewódzki policji występuje do organu właściwego w sprawach wydawania prawa jazdy z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy, w zakresie wszystkich posiadanych przez niego kategorii praw jazdy, w razie przekroczenia przez niego 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego.

Kolumnę przygotowała Dobromiła Niedzielska-Jakubczyk