Kronika prawa

prezesa Rady Ministrów z 18 lutego 2010 r. w sprawie przedterminowych wyborów wójta gminy Stężyca w województwie pomorskim

z dniem ogłoszenia, tj. 18 lutego 2010 r.

ministra spraw wewnętrznych i administracji z 15 lutego 2010 w sprawie ewidencji paszportowych i centralnej ewidencji

19 lutego 2010 r.

Po wprowadzeniu danych z wniosku paszportowego organ paszportowy porównuje dane z tego wniosku z zawartymi w centralnej ewidencji, zbiorze PESEL, a także z dokumentacją paszportową. Dane biometryczne, czyli odciski palców, po wprowadzeniu są zaszyfrowywane. Po tym wszystkim wniosek paszportowy otrzymuje status związany z odmową lub wydaniem paszportu. Centrum Personalizacji Dokumentów MSW i A, w którym sporządzane są paszporty, przekazuje centralnej ewidencji dane z kolejnych faz procesu sporządzania dokumentu, w tym serię i numer, datę sporządzenia, ważności i wysłania paszportu do organu paszportowego. Organ ten, gdy wpłynie do niego postanowienie o zastosowaniu przez uprawniony organ środka zapobiegawczego polegającego na zakazie opuszczania kraju, połączonego z zatrzymaniem paszportu lub zawiadomienie o tymczasowym zatrzymaniu tego dokumentu, niezwłocznie wprowadza do ewidencji (najpóźniej następnego dnia) dane dotyczące tożsamości osoby, której dotyczą sankcje, dane organu, który wyda postanowienie w tej sprawie i datę wpływu tej informacji. Dane i informacje z ewidencji paszportowej organy paszportowe przekazują niezwłocznie do centralnej ewidencji, wykorzystując środki komunikacji elektronicznej. A jeśli nie można tego zrobić inaczej, to są one przekazywane najpóźniej następnego dnia, na informatycznym nośniku danych. Konieczne jest przy tym zachowanie bezpieczeństwa danych. Centralna ewidencja rejestruje zapytania o dane wraz z informacją o czasie i podmiocie, który o to wystąpił.

ministra zdrowia z 10 lutego zmieniające rozporządzenie w sprawie trybu przyznawania pracownikom Państwowej Inspekcji Sanitarnej wykonującym czynności kontrolne dodatku specjalnego do wynagrodzenia oraz wysokości tego dodatku

z dniem ogłoszenia, tj. 18 lutego 2010 r.

Dodatek specjalny przyznają: Główny Inspektor Sanitarny, wojewoda, starosta w porozumieniu z wojewodą, a także państwowy wojewódzki, powiatowy i państwowy graniczny inspektor sanitarny. Nowe regulacje stosuje się do czynności kontrolnych powierzonych pracownikom PIS od 1 stycznia 2010 r.

marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z 9 lutego 2010 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012

o zmianie ustawy o Radzie Ministrów

o Służbie Więziennej

Określono w tym akcie m.in. nowe sposoby zatrudniania pracowników cywilnych w Służbie Więziennej, poszerzono katalog środków przymusu bezpośredniego i uporządkowano zasady ich stosowania. Zmieniono katalog okoliczności, w których strażnik może użyć broni. Kompleksowo uregulowano problematykę ochrony danych osobowych. Podobnie - sprawy związane z opiniowaniem funkcjonariuszy, okoliczności rozwiązywania stosunku służbowego, wprowadzono przepisy odnoszące się do zdrowia i bezpieczeństwa funkcjonariuszy w służbie. Uregulowano też czas służby funkcjonariuszy, zrezygnowano z sądów dyscyplinarnych, zmieniono rozwiązania dotyczące rozpatrywania sporów o roszczenia funkcjonariuszy wynikające ze stosunku służbowego. Przeniesiono też wiele rozwiązań prawnych, które do tej pory były uregulowane w aktach wykonawczych do ustawy o Służbie Więziennej.

o zmianie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz o zmianie niektórych innych ustaw

Rozszerzono katalog form ochrony zabytków. Wprowadzono ustalenia dotyczące ochrony w decyzjach o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, w decyzjach o warunkach zabudowy, decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej lub w decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej. Dotychczas były to formy takie jak wpis do rejestru zabytków, uznanie za pomnik historii, utworzenie parku kulturowego, ustalenie ochrony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Wprowadzono też zmiany pozwalające na uproszczenie procedur związanych z wywozem zabytków z Polski. Do tej pory, na wywóz za granicę każdego zabytku mającego więcej niż 55 lat (a w wypadku obiektów techniki - więcej niż 25 lat) konieczne było pozwolenie wydawane przez organ ochrony zabytków. Teraz pozwolenia na wywóz konserwatorzy będą wydawali tylko w stosunku do rzeczy szczególnie cennych i wartościowych.

o zmianie ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej oraz o zmianie niektórych innych ustaw

Głównym celem nowelizacji jest wprowadzenie do polskiego porządku prawnego postanowień dyrektywy Rady 2008/73/WE z 15 lipca 2008 r., upraszczającej procedury dotyczące podawania i publikowania informacji z dziedziny weterynarii i zootechniki. Zmieni się wobec tego rola Głównego Lekarza Weterynarii.

Komisji (UE) nr 136/2010 z 18 lutego 2010 r. ustanawiające standardowe wartości celne w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

19 lutego 2010 r. Wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich UE.

Komisji (UE) nr 137/2010 z 18 lutego 2010 r. zmieniające ceny reprezentatywne oraz kwoty dodatkowych należności przywozowych w odniesieniu do niektórych produktów w sektorze cukru, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 877/2009 na rok gospodarczy 2009/2010

19 lutego 2010 r. Wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich UE.

Komisji (UE) nr 138/2010 z 18 lutego 2010 r. ustalające refundacje wywozowe w odniesieniu do mleka i przetworów mlecznych

19 lutego 2010 r. Wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich UE.

Komisji (UE) nr 139/2010 z 18 lutego 2010 r. w sprawie nieprzyznania refundacji wywozowych do masła w ramach stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych otwartego rozporządzeniem (WE) nr 619/2008

19 lutego 2010 r. Wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich UE.

Komisji (UE) nr 140/2010 z 18 lutego 2010 r. w sprawie nieprzyznania refundacji wywozowej do odtłuszczonego mleka w proszku w ramach stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych otwartego rozporządzeniem (WE) nr 619/2008

19 lutego 2010 r. Wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich UE.

Komisji (UE) nr 142/2010 z 18 lutego 2010 r. ustalające stawki wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu

19 lutego 2010 r. Wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich UE.

Refundacja wywozowa stosowana do produktu będącego składnikiem towaru nie może być wyższa niż obowiązująca w stosunku do tego samego produktu wywożonego bez dalszego przetwarzania.

Dlatego wobec niektórych produktów mlecznych wywożonych w formie towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu istnieje ryzyko, że w razie ustalenia wysokich stawek refundacji z wyprzedzeniem, zobowiązania dotyczące ich mogą być zagrożone. Żeby więc uniknąć tego ryzyka, Komisja podjęła działania zapobiegawcze. Nie wykluczyła jednak możliwości zawarcia kontraktów długoterminowych. Ustalono jednak nowe stawki refundacji stosowane do wywożonego mleka i produktów mlecznych.

Komisji (UE) nr 141/2010 z 18 lutego 2010 r. ustalające ceny reprezentatywne w sektorach mięsa drobiowego i jaj oraz w odniesieniu do albumin jaj i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1484/95

w dniu jego opublikowania, tj. 19 lutego 2010 r. Wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich UE.

Z regularnych kontroli danych, na podstawie których określane są ceny reprezentatywne dla produktów w sektorach mięsa drobiowego i jaj oraz w odniesieniu do albumin jaj wynika, że należy zmienić ceny reprezentatywne w przywozie niektórych produktów, uwzględniając wahania cen w zależności od pochodzenia tych towarów. Dlatego opublikowano ceny reprezentatywne.

Na przykład kurczaki oskubane i wypatroszone, bez głów, łap i szyj, bez serc, wątróbek i żołądków, znane jako kurczaki 70 proc., mrożone, mają cenę reprezentatywną równą 99,5 euro za 100 kg.

Rady 2010/96/WPZiB z 15 lutego 2010 r. w sprawie misji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu przyczynienie się do szkolenia somalijskich sił bezpieczeństwa

Unia prowadzi szkoleniową misję wojskową, zwaną EUTM Somalia po to, jak utrzymuje Rada, by przyczynić się do wzmocnienia tymczasowego rządu federalnego Somalii jako służącego obywatelom Somalii. Wojsko UE ma w szczególności przyczyniać się do rozwoju miejscowego sektora bezpieczeństwa. Jego zadaniem jest bowiem szkolenie miejscowego wojska i wspieranie zapewnionego przez Ugandę szkolenia 2 tysięcy somalijskich żołnierzy. Misja wojskowa UE prowadzi działania w ścisłej współpracy i koordynacji z innymi podmiotami społeczności międzynarodowej, zwłaszcza z Organizacją Narodów Zjednoczonych, misją Unii Afrykańskiej w Somalii i Stanami Zjednoczonymi Ameryki. Szkolenie wojskowe UE odbywa się głównie w Ugandzie, tak jak określono to w koncepcji zarządzania kryzysowego zatwierdzonej przez Radę 17 listopada 2009 r. Jeden z elementów misji wojskowej UE jest również zlokalizowany w Nairobi. Państwa trzecie natomiast, które wnoszą istotny wkład wojskowy w misję UE, mają w odniesieniu do bieżącego zarządzania misją takie same prawa i obowiązki jak państwa członkowskie biorące udział w tej misji.

Hava Genc wjechała w 2000 r. do Niemiec na podstawie wizy wydanej po to, by dołączyła do męża, obywatela tureckiego, który mieszkał w RFN. W kolejnych latach Turczynka otrzymała pozwolenie na pobyt i zezwolenie na pracę na czas nieokreślony. Jej mąż początkowo wykonywał pracę najemną, ale w 2003 r. rozpoczął działalność gospodarczą na własny rachunek. Małżonkowie do 2004 r. byli zameldowani razem, ale potem zaczęli mieszkać osobno. H. Genc uzyskała ostatni raz w 2005 r. pozwolenie na pobyt na dwa lata (z tytułu łączenia rodzin). Od połowy 2004 r. pracuje jako sprzątaczka w spółce L. Glas und Gebäudereinigungsservice GmbH. Zgodnie z umową o pracę (zawartą w formie pisemnej dopiero w listopadzie 2007 r.) jej tygodniowy czas pracy wynosił 5,5 godziny z wynagrodzeniem 7,87 euro za godzinę. Ma prawo do płatnego urlopu w wymiarze 28 dni i do wynagrodzenia w przypadku choroby. Została objęta zbiorowym układem pracy. Miesięczne zarabia tu ok. 175 euro. W 2007 r. H. Genc ponownie wystąpiła o przedłużenie pozwolenia na pobyt. Korzystała wówczas także ze świadczeń socjalnych, które zostały wstrzymane w 2008 r. na jej wniosek. Decyzją z 2008 r. Landesamt für Bürger und Ordnungsangelegenheiten Berlin odmówił Havie Genc przedłużenia pozwolenia na pobyt i zagroził jej deportacją. Według władz administracyjnych nie spełnia warunków pozwalających pozostać w RFN, ponieważ pracuje w bardzo ograniczonym wymiarze godzin, więc nie można tego uznać za legalne zatrudnienie. A ponieważ jej mąż jako osoba prowadząca działalność na własny rachunek również nie był obecny jako pracownik najemny na niemieckim rynku pracy od maja 2003 r., to nie można jej traktować jak żony pracownika. Wreszcie żaden interes zasługujący na ochronę nie uzasadnia tego, by skarżąca w postępowaniu przed sądem krajowym pozostawała na terytorium Niemiec. Genc wniosła w 2008 r. skargę na tę decyzję. Ponadto złożyła wniosek o tymczasową ochronę prawną, którą uzyskała. Trybunał orzekł więc, że osoba w takiej sytuacji jak Genc, jest pracownikiem w rozumieniu art. 6 ust. 1 decyzji nr 1/80 z 19 września 1980 r. w sprawie rozwoju stowarzyszenia EWG-Turcja, wydanej przez Radę Stowarzyszenia, powołaną na podstawie Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją, jeżeli działalność zarobkowa ma charakter rzeczywisty i efektywny. Dlatego to sąd krajowy powinien w takich razach ustalać, czy praca osób pragnących pozostać w państwie UE nie jest pozorna. Pracownik turecki w rozumieniu art. 6 ust. 1 decyzji nr 1/80 może powoływać się na prawo do swobodnego przepływu, przyznane na podstawie Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją, nawet gdy przestał istnieć cel jego wjazdu na terytorium przyjmującego państwa członkowskiego. Jeśli taki pracownik spełnia przesłanki, o których mowa w art. 6 ust. 1, to jego prawo pobytu w przyjmującym państwie członkowskim nie może podlegać dodatkowym warunkom, które Niemcy określili jako interes mogący uzasadniać pobyt. Nie ma tu też nic do rzeczy charakter zatrudnienia obywatela Turcji. W podobnych sprawach wszystkie sądy Wspólnoty muszą orzekać tak samo.

Dobromiła Niedzielska-Jakubczyk