Kronika prawa

ministra zdrowia z 18 stycznia 2010 r. w sprawie szczegółowego sposobu przedstawiania dokumentacji dołączanej do wniosku o dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego weterynaryjnego (Dz.U. z 2010 r. nr 3, poz. 88)

Komisji (UE) nr 107/2010 z 8 lutego 2010 r. dotyczące zezwolenia na stosowanie Bacillus subtilis ATCC PTA-6737 jako dodatku paszowego dla kurcząt rzeźnych (posiadacz zezwolenia Kemin Europa N.V.)

dwudziestego dnia po opublikowaniu, tj. 1 marca 2010 r. Wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich UE.

Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności stwierdził w opinii z 15 września 2009 r., że Bacillus subtilis (ATCC PTA-6737) nie ma negatywnego wpływu na zdrowie zwierząt i ludzi ani na środowisko naturalne, a stosowanie tego preparatu podnosi walory użytkowe zwierząt. Zdaniem Urzędu nie ma potrzeby wprowadzania szczególnych wymagań dotyczących monitorowania po wprowadzeniu preparatu do obrotu. Dlatego kurczęta hodowane na mięso będą mogą być karmione preparatem Bacillus subtilis ATCC PTA-6737 zawierającym co najmniej 1 × 1010 CFU/g dodatku. Może on być wykorzystywany w paszy zawierającej dozwolone kokcydiostatyki: diklazuril, dekokwinat, sól sodową salinomycyny, narazynę/nikarbazynę i sól sodową lasalocidu A. Zezwolenie zostało wydane do 1 marca 2020 r.

Komisji (UE) nr 108/2010 z 8 lutego 2010 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1974/2006 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW)

siódmego dnia po opublikowaniu, tj. 16 lutego 2010 r. Wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich UE.

Wsparcia na mocy art. 38 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1698/2005 związanego z Dyrektywą 2000/60/WE udziela się wyłącznie na pokrycie poniesionych kosztów i utraconych dochodów, wynikających z niedogodności związanych ze szczegółowymi wymaganiami, które zostały wprowadzone Dyrektywą 2000/60/WE. Jednocześnie muszą one być zgodne z programami środków przewidzianych w planach gospodarowania wodami w dorzeczu, sporządzonych z zamiarem osiągnięcia celów środowiskowych tej dyrektywy oraz jeżeli wykraczają poza środki wymagane do wdrożenia prawodawstwa Unii dotyczącego ochrony wód. Wsparcie to może być udzielone także na operacje wykraczające poza podstawowe wymagania zarządzania i zasady dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska, określone w art. 5 i 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 i w załącznikach II i III do tego rozporządzenia. Również na projekty, które wykraczają poza poziom ochrony przewidziany w prawodawstwie Unii obowiązującym w chwili przyjęcia Dyrektywy 2000/60/WE, zgodnie z jej art. 4 ust. 9, a także te, które narzucają zasadnicze zmiany dotyczące rodzaju użytkowania gruntów lub zasadnicze ograniczenia odnoszące się do praktyki rolnej, jeżeli powodują znaczne straty dochodu. Roczna kwota wsparcia ustalana jest w wysokości przekraczającej minimalny poziom wynoszący 50 euro na hektar użytków rolnych. Niemniej maksymalna kwota wsparcia nie powinna przekraczać 200 euro na hektar użytków rolnych, tyle że na zasadzie odstępstwa, początkowa maksymalna kwota wsparcia w okresie do pięciu lat nie powinna przekraczać 500 euro na hektar użytków. Natomiast maksymalne kwoty można zwiększyć, uwzględniając szczególne okoliczności, tyle że należy je uzasadnić w programach rozwoju obszarów wiejskich.

Komisji (UE) nr 109/2010 z 5 lutego 2010 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury scalonej

dwudziestego dnia po opublikowaniu, tj. 1 marca 2010 r. Wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich UE.

Wiążąca informacja taryfowa wydana przez organy celne państw członkowskich niezgodna z tym rozporządzeniem może być nadal przywoływana przez trzy miesiące, tzn. do 1 czerwca 2010 r. (zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92). Trzeba też pamiętać, że rozporządzeniem (EWG) nr 2658/87 ustanowiono ogólne reguły interpretacji Nomenklatury scalonej. Stosuje się je także do każdej innej nomenklatury, która w całości lub w części oparta jest na Nomenklaturze scalonej bądź która dodaje do niej jakikolwiek podpodział i która została ustanowiona szczególnymi przepisami UE w celu stosowania środków taryfowych i innych odnoszących się do obrotu towarowego.

Komisji 2010/4/UE z 8 lutego 2010 r., zmieniająca załącznik III do Dyrektywy Rady 76/768/EWG dotyczącej produktów kosmetycznych w celu jego dostosowania do postępu technicznego

dwudziestego dnia po opublikowaniu, tj. 1 marca 2010 r. Jest skierowana do państw członkowskich UE.

Państwa członkowskie powinny podjąć wszelkie niezbędne środki w celu dopilnowania, by po 1 listopada 2011 r. żadne produkty kosmetyczne, które nie spełniają wymagań dotyczących etykietowania, określonych w załączniku III do Dyrektywy 76/768/EWG, zmienionej tą dyrektywą, nie były wprowadzane do obrotu przez producentów unijnych lub importerów mających siedzibę w UE. Członkowie Wspólnoty muszą też dopilnować, by po 1 listopada 2012 r. żadne produkty kosmetyczne niespełniające wymogów dotyczących etykietowania nie były sprzedawane ani odstępowane konsumentom końcowym w Unii. Tym razem określono maksymalne stężenie substancji zawartych w nieutleniających produktach do farbowania włosów, czyli o 1-(beta-aminoetylo) amino-4-(beta-hydroksyetylo)oksy-2-nitrobenzen i jego sole HC Orange nr 2 nr CAS 85765-48-6 EINECS 416-410-1 oraz 2-[(2-metoksy-4-nitrofenylo) amino]etanol i jego sole 2-Hydroxyethylamino-5-nitroanisole nr CAS 66095-81-6 EINECS 266-138-0. Konieczne są przy tym ostrzeżenia na etykietach farb mówiące, że barwniki do włosów mogą wywoływać silne reakcje alergiczne. Powinny one również zawierać polecenie, by użytkownik przeczytał instrukcje i przestrzegał ich. Trzeba też na etykiecie zapisać, że produkt nie jest przeznaczony dla osób, które nie skończyły jeszcze 16 lat, a tymczasowe tatuaże na bazie czarnej henny mogą zwiększyć ryzyko wystąpienia alergii. Należy też ostrzec, że nie należy farbować włosów, jeśli na twarzy występuje wysypka lub skóra głowy jest wrażliwa, podrażniona i uszkodzona, a także gdy kiedykolwiek wystąpiła reakcja na farbowanie włosów, względnie na tymczasowy tatuaż na bazie czarnej henny.

Komisji 2010/5/UE z 8 lutego 2010 r. zmieniająca Dyrektywę 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w celu włączenia akroleiny jako substancji czynnej do załącznika I do tej dyrektywy

dwudziestego dnia po opublikowaniu, tj. 1 marca 2010 r. Jest skierowana do państw członkowskich UE.

Państwa członkowskie mają przyjąć i opublikować najpóźniej do 31 sierpnia 2010 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania tej dyrektywy. Powinny one zawierać odesłanie do dyrektywy lub odesłanie takie będzie towarzyszyć ich urzędowej publikacji. Przepisy UE zostały zmienione, ponieważ - na podstawie przeprowadzonych badań - uznano, że można oczekiwać, iż produkty biobójcze zawierające akroleinę i stosowane jako środki zwalczające bakterie śluzowe spełniają wymagania ustanowione w art. 5 Dyrektywy 98/8/WE. Dlatego włączono akroleinę do załącznika I. Niemniej nie wszystkie potencjalne zastosowania zostały ocenione na poziomie unijnym. Tym stosowne jest, by państwa członkowskie dokonały oceny ryzyka w odniesieniu do środowisk i populacji nieuwzględnionych w odpowiedni sposób w ocenie na poziomie UE. Chodzi o to, żeby w momencie wydawania zezwoleń produkty zapewniły podjęcie odpowiednich środków lub nałożenie obowiązku spełnienia szczególnych warunków, które ograniczałyby ryzyko do dopuszczalnego poziomu.

Komisji z 8 lutego 2010 r. w sprawie niewłączania diazynonu do załącznika I, IA lub IB do Dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącej wprowadzania do obrotu produktów biobójczych (notyfikowana jako dokument nr C(2010) 749)

Jest skierowana do państw członkowskich UE.

Od 1 marca 2013 r. nie będą wprowadzane do obrotu obroże przeciw pchłom zawierające diazynon. Inne produkty biobójcze zawierające diazynon nie będą wprowadzane do obrotu od 1 marca 2011 r.

Komisji z 8 lutego 2010 r. dotycząca niewłączania niektórych substancji do załącznika I, IA lub IB do Dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącej wprowadzania do obrotu produktów biobójczych (notyfikowana jako dokument nr C(2010) 751)

Skierowana jest do państw członkowskich UE.

Komisji z 8 lutego 2010 r. zmieniająca decyzję 2008/456/WE ustanawiającą zasady wykonania decyzji nr 574/2007/WE Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej Fundusz Granic Zewnętrznych na lata 2007-2013 jako część programu ogólnego "Solidarność i zarządzanie przepływami migracyjnymi" w odniesieniu do systemów zarządzania i kontroli państw członkowskich, zasad zarządzania administracyjnego i finansowego oraz kryteriów kwalifikowalności wydatków na realizację projektów współfinansowanych ze środków Funduszu (notyfikowana jako dokument nr C(2010) 694)

Ma zastosowanie wobec Królestwa Belgii, Republiki Bułgarii, Republiki Czeskiej, Republiki Federalnej Niemiec, Republiki Estońskiej, Republiki Greckiej, Królestwa Hiszpanii, Republiki Francuskiej, Republiki Włoskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Wielkiego Księstwa Luksemburga, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Królestwa Niderlandów, Republiki Austrii, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Portugalskiej, Rumunii, Republiki Słowenii, Republiki Słowackiej, Republiki Finlandii oraz Królestwa Szwecji.

Łączna suma płatności w ramach prefinansowania, dokonanych na rzecz państwa, którego granice stanowią granice Unii, nie przekracza 90 proc. łącznej kwoty przydzielonej takiemu państwu w decyzji finansowej zatwierdzającej program roczny. Gdyby zaś takie państwo członkowskie przeznaczyło ze środków krajowych mniej, niż wynosi łączna kwota przydzielona w decyzji finansowej zatwierdzającej program roczny, to łączna suma płatności stanowiących prefinansowanie nie będzie przekraczała 90 proc. środków krajowych.

Komisji z 8 lutego 2010 r. zmieniająca decyzję 2008/458/WE ustanawiającą zasady wykonania decyzji nr 575/2007/WE Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej Europejski Fundusz Powrotów Imigrantów na lata 2008-2013 jako część programu ogólnego "Solidarność i zarządzanie przepływami migracyjnymi" w odniesieniu do systemów zarządzania i kontroli państw członkowskich, zasad zarządzania administracyjnego i finansowego oraz kryteriów kwalifikowalności wydatków na realizację projektów współfinansowanych ze środków Funduszu (notyfikowana jako dokument nr C(2010) 695)

Skierowana jest do Królestwa Belgii, Republiki Bułgarii, Republiki Czeskiej, Republiki Federalnej Niemiec, Republiki Estońskiej, Irlandii, Republiki Greckiej, Królestwa Hiszpanii, Republiki Francuskiej, Republiki Włoskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Wielkiego Księstwa Luksemburga, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Królestwa Niderlandów, Republiki Austrii, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Portugalskiej, Rumunii, Republiki Słowenii, Republiki Słowackiej, Republiki Finlandii, Królestwa Szwecji i Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.

Łączna suma płatności w ramach prefinansowania, dokonywanych na rzecz danego państwa, nie przekracza 90 proc. łącznej kwoty przydzielonej temu państwu członkowskiemu w decyzji finansowej zatwierdzającej program roczny. Jeżeli jednak państwo to przeznaczy ze środków krajowych kwotę niższą niż przydzielona w decyzji, suma płatności nie przekroczy 90 proc. nakładów krajowych.

Trybunał Sprawiedliwości wydał wyrok w sprawie orzeczenia prejudycjalnego wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z 30 maja 2008 r. (sprawa Krzysztof Filipiak przeciwko dyrektorowi Izby Skarbowej w Poznaniu). Dotyczył on wykładni art. 43 WE i 49 WE.

Wniosek WSA w poznaniu został złożony w ramach sporu pomiędzy obywatelem polskim podlegającym nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce a dyrektorem Izby Skarbowej w Poznaniu w przedmiocie odmówienia przez polski organ podatkowy przyznania Krzysztofowi Filipiakowi korzyści podatkowych związanych ze składkami na ubezpieczenie społeczne i ubezpieczenie zdrowotne płaconymi w danym roku podatkowym. Spór dotyczy sytuacji, gdy składki są płacone w innym państwie członkowskim niż państwo opodatkowania, podczas gdy takie korzyści podatkowe są przyznawane podatnikom, których składki są płacone w państwie członkowskim opodatkowania.

Trybunał Sprawiedliwości orzekł, że artykuły 43 WE i 49 WE sprzeciwiają się uregulowaniu krajowemu. Na jego podstawie podatnik będący rezydentem może, po pierwsze, dochodzić odliczenia od podstawy opodatkowania kwoty składek na ubezpieczenie społeczne zapłaconych w trakcie roku podatkowego. Po drugie, może dochodzić obniżenia należnego podatku o kwotę składek na ubezpieczenie zdrowotne zapłaconych w tym okresie. Jest to możliwe tylko wtedy, gdy składki zostały zapłacone w państwie członkowskim opodatkowania. Takich korzyści odmawia się, gdy składki zostały zapłacone w innym państwie członkowskim, nawet wówczas gdy nie zostały one odliczone w tym ostatnim państwie członkowskim.

W tych okolicznościach zasada pierwszeństwa prawa wspólnotowego zobowiązuje sąd krajowy do stosowania prawa wspólnotowego i do odstąpienia od stosowania sprzecznych z nim przepisów krajowych. Jest to niezależne od wyroku krajowego sądu konstytucyjnego, który odracza utratę mocy obowiązującej tych przepisów, uznanych za niekonstytucyjne

Kolumnę przygotowali Dobromiła Niedzielska-Jakubczyk i Adam Makosz