Kronika prawa

z 19 listopada 2009 r. o zmianie ustawy o udzielaniu przez Skarb Państwa wsparcia instytucjom finansowym. Poz. 12

z dniem ogłoszenia, tj. 13 stycznia 2010 r.

: Nowelizacja dotyczy ograniczenia możliwości stosowania wsparcia przewidzianego ustawą do 31 grudnia 2010 r.

z 17 grudnia 2009 r. o zmianie ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego oraz o zmianie niektórych innych ustaw. Poz. 13

po upływie 14 dni od ogłoszenia, tj. 28 stycznia 2010 r., z wyjątkiem art. 3, który wszedł w życie 1 stycznia 2010 r.

Właściciele lokali mieszkalnych (osoby fizyczne, nieprowadzące działalności gospodarczej w zakresie wynajmu) będą mogli je wynajmować na podstawie umów o najem okazjonalny. Takie umowy mogą być zawierane na czas oznaczony, jednak nie dłuższy niż 10 lat. Najem okazjonalny ma być znacznie bezpieczniejszy niż jego tradycyjny odpowiednik. A to dzięki temu, że wynajmujący mieszkania będą mogli się zwrócić do komornika o eksmisję uciążliwych lub zalegających z czynszem lokatorów, bez konieczności uzyskania wyroku eksmisyjnego. Jeśli najemca nie wyprowadzi się w umówionym terminie, właściciel będzie mógł złożyć do sądu wniosek o nadanie klauzuli wykonalności notarialnemu oświadczeniu lokatora zawartym w umowie. To da komornikowi prawo do wyprowadzenia (nawet przy użyciu siły) dłużnika do wskazanego przez niego lokalu.

Aby właściciele mogli skorzystać z takich możliwości, będą musieli najpierw zawrzeć umowę o najem okazjonalny w przewidzianej przepisami procedurze i zarejestrować ją w urzędzie skarbowym. Umowa o najem okazjonalny będzie dawać właścicielowi gwarancję bezpieczeństwa głównie dlatego, że będzie do niej dołączone sporządzone u notariusza oświadczenie lokatora, w którym podda się on egzekucji i zobowiąże się do opróżnienia używanego mieszkania w terminie wskazanym przez właściciela. Opłata notarialna za sporządzenie takiego oświadczenia będzie wynosić maksymalnie 1/10 minimalnego wynagrodzenia za pracę.

Rady Ministrów z 8 grudnia 2009 r. w sprawie programu badań statystycznych statystyki publicznej na rok 2010. Poz. 14

po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, tj. 28 stycznia 2010 r.

Podstawowym zadaniem programu badań statystycznych na 2010 rok będzie dostarczenie rzetelnych, obiektywnych, profesjonalnych i społecznie użytecznych oficjalnych informacji statystycznych.

W programie ujęto badania prowadzone przez prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, ministrów oraz kierowników naczelnych i centralnych organów administracji rządowej, a także prezesa Narodowego Banku Polskiego. Obejmuje on także badania realizowane wspólnie przez służby statystyki publicznej z innymi naczelnymi lub centralnymi organami administracji rządowej.

Jego zakres tematyczny jest wynikiem współpracy i szerokich konsultacji organów administracji centralnej i terenowej, władz samorządowych, organizacji społecznych i związkowych z przedstawicielami środowisk naukowych.

Tematyka programu zapewnia wywiązywanie się Polski z obowiązków informacyjnych, wynikających z członkostwa naszego kraju w organizacjach międzynarodowych. Zaspokaja również potrzeby informacyjne związane z członkostwem Polski w Unii Europejskiej. Pozyskiwane w ramach badań informacje statystyczne umożliwiają również określanie podstawowych wielkości i wskaźników, do których ogłaszania zobowiązany jest prezes Głównego Urzędu Statystycznego.

Jednocześnie, ze względu na zbliżony zakres badań i danych w stosunku do roku 2009, w programie nie przewidziano znaczącego wzrostu obowiązków informacyjnych mimo wprowadzenia nowych badań. Oczekuje się też, że wprowadzenie elektronicznej metody pozyskiwania danych od respondentów oraz zwiększanie zakresu danych pozyskiwanych ze źródeł administracyjnych zmniejszy uciążliwości dla podmiotów przekazujących je do celów statystycznych.

ministra infrastruktury z 30 grudnia 2009 r. w sprawie wzoru formularza służącego do przekazywania przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej informacji dotyczących udostępniania danych. Poz. 15

po upływie 14 dni od ogłoszenia, tj. 28 stycznia 2010 r.

ministra rolnictwa i rozwoju wsi z 2 grudnia 2009 r. w sprawie określenia gatunków roślin, dla których badanie OWT przeprowadza się według wytycznych UPOV lub metodyki CPVO. Poz. 16

po upływie 14 dni od ogłoszenia, tj. 28 stycznia 2010 r.

ministra rolnictwa i rozwoju wsi z 22 grudnia 2009 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie szkoleń dla podmiotów, których dotyczą działania objęte Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, oraz doradzania odnośnie do sporządzania dokumentacji niezbędnej do uzyskania pomocy finansowej. Poz. 17

po upływie 14 dni od ogłoszenia, tj. 28 stycznia 2010 r.

ministra rolnictwa i rozwoju wsi z 23 grudnia 2009 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowych wymagań przy wytwarzaniu i obrocie paszami leczniczymi przeznaczonymi do obrotu i produktami pośrednimi. Poz. 18

po upływie 14 dni od ogłoszenia, tj. 28 stycznia 2010 r.

ministra środowiska z 28 grudnia 2009 r. w sprawie uprawnień do wykonywania polowania. Poz. 19

z dniem ogłoszenia, tj. 13 stycznia 2010 r.

Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z 15 grudnia 2009 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie sposobu prowadzenia działalności reklamowej i telesprzedaży w programach radiowych i telewizyjnych. Poz. 20

po upływie 5 miesięcy od ogłoszenia, tj. 13 czerwca 2010 r.

Nowelizacja rozporządzenia ma na celu minimalizację negatywnego zjawiska występującego w programach radiofonii i telewizji w czasie emisji reklam i telesprzedaży polegającego na nadmiernej głośności dźwięków oraz ich nagłych skoków, w niezaprzeczalny sposób naruszających komfort psychiczny odbiorcy w czasie emisji programu. Zgodnie z rozporządzeniem poziom głośności emitowanych reklam i telesprzedaży nie będzie mógł przekraczać poziomu głośności audycji je poprzedzających i następujących po nich. W celu zapewnienia odpowiedniego poziomu głośności nadawca będzie musiał dokonywać pomiaru głośności sygnału audio wszystkich audycji i innych przekazów. Pomiaru trzeba będzie dokonywać w warunkach pomiarowych adekwatnych do warunków odbioru emitowanego programu metodami określonymi w załączniku do rozporządzenia. Wskazana w nowelizacji rozporządzenia metoda pomiaru głośności powinna wpłynąć na podniesienie jakości oferty programowej i przynieść widoczne efekty, zwiększyć ochronę często naruszanych interesów odbiorców programów, co obecnie szczególnie dotkliwie występuje w emisjach telewizyjnych.

z upływem 5 miesięcy od ogłoszenia, tj. 13 czerwca 2010 r.

Rady 2010/16/WPZiB/WSiSW z 30 listopada 2009 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, umowy między Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki o przetwarzaniu i przekazywaniu z Unii Europejskiej do Stanów Zjednoczonych danych z komunikatów finansowych do celów Programu śledzenia środków finansowych należących do terrorystów

Chodzi o przetwarzanie i przekazywanie z Unii Europejskiej do USA danych z komunikatów finansowych do celów wynikających z Programu śledzenia środków finansowych należących do terrorystów. Umowa będzie tymczasowo stosowana od 1 lutego 2010 r. Państwa członkowskie powinny w związku z tym wdrożyć jej postanowienia od tej właśnie daty, zgodnie z obowiązującym prawem krajowym. Odpowiednia deklaracja zostanie złożona przy podpisaniu umowy.

Komisji z 29 października 2009 r. w sprawie przyjęcia podstawowych parametrów rejestrów licencji maszynisty i świadectw uzupełniających określonych w Dyrektywie 2007/59/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (notyfikowana jako dokument nr C(2009) 8278)

Jest skierowana do państw członkowskich UE. Nie ma jednak zastosowania do Cypru i Malty do czasu stworzenia systemu kolejowego na ich terytorium.

W ciągu 24 miesięcy Europejska Agencja Kolejowa przeprowadzi studium wykonalności dotyczące aplikacji komputerowej odpowiadającej podstawowym parametrom krajowego rejestru licencji maszynisty i rejestru świadectw uzupełniających. Ma ona też ułatwiać wymianę informacji między właściwymi organami, przedsiębiorstwami kolejowymi i zarządcami infrastruktury. Studium określi przede wszystkim architekturę funkcjonalną i techniczną, tryby funkcjonowania oraz zasady wprowadzania danych i dostępu do tych danych.

Krajowy rejestr licencji maszynisty składa się z czterech części.

Zawiera informacje o bieżącym statusie licencji i o wydanej licencji zgodnie z wykazem wymagań zawartym w Dyrektywie 2007/59/WE. Będą w nim również dane historyczne dotyczące licencji oraz informacje o podstawowych wymogach i kontrolach wstępnych umożliwiających wydanie licencji, a także o kolejnych kontrolach umożliwiających zachowanie ważności licencji.

Komisji z 26 listopada 2009 r. ustanawiająca ekologiczne kryteria przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego drewnianym pokryciom podłogowym (notyfikowana jako dokument nr C(2009) 9427)

Skierowana jest do państw członkowskich UE.

Aby uzyskać wspólnotowe oznakowanie ekologiczne, drewniane pokrycia podłogowe muszą się zaliczać do grupy produktów określanych jako drewniane pokrycia podłogowe.

A grupa ta obejmuje podłogi wykonane z surowców drewnopochodnych i pochodzenia roślinnego. Są to pokrycia drewniane, laminowane, a także z korka i z bambusa, które zawierają wagowo (w produkcie końcowym) co najmniej 90 proc. drewna, pyłu drzewnego lub surowca drewnopochodnego, względnie pochodzenia roślinnego. Określenia tego nie stosuje się do okładzin ściennych, jeżeli są odpowiednio oznakowane, lub pokryć do użytku na zewnątrz czy pokryć o funkcji budowlanej.

Do drewnianych pokryć podłogowych nie zalicza się w zasadzie produktów poddanych działaniu produktów biobójczych. Kryteria ekologiczne dla grupy produktów określanych jako drewniane pokrycia podłogowe, podobnie jak związane z nimi wymagania w zakresie oceny i weryfikacji, obowiązują przez cztery lata od notyfikacji tej decyzji.

Trybunał Sprawiedliwości wydał orzeczenie w trybie prejudycjalnym mówiące o wykorzystywaniu poufnych informacji i wynikających stąd manipulacji na rynku instrumentów finansowych. Zdaniem sędziów Trybunału, jeżeli osoba posiadająca informacje wewnętrzne wykorzystuje je i nabywa lub zbywa (lub choćby podejmuje taką próbę) na własny rachunek, czy też na rzecz osoby trzeciej instrumenty finansowe, to naraża się na zarzut działania sprzecznego z prawem. Kwestię, czy ktoś taki naruszył zakaz stosowania informacji poufnych, trzeba analizować, rozpatrując cel przepisów wspólnotowych chroniących przejrzystość rynków finansowych. Chodzi bowiem o uczciwość i wzmacnianie zaufania inwestorów, którzy powinni wiedzieć, że wszyscy mają zapewnione równe traktowanie. Zawierający transakcje na rynku instrumentów finansowych powinni także być chronieni przed nienależytym zastosowaniem informacji wewnętrznych. TS uznał również, że wielkość korzyści materialnej wynikającej z zastosowania informacji poufnych może stanowić ważny element przy określaniu skutecznej, proporcjonalnej i odstraszającej sankcji. Metodę obliczania tej korzyści, a w szczególności moment lub okres, jaki należy wziąć pod uwagę, powinno określać prawo krajowe. Jeżeli jednak państwo członkowskie poza sankcjami administracyjnymi przewidziało możliwość nałożenia sankcji karnej o charakterze pieniężnym za wykorzystywanie informacji poufnych, to nie należy uwzględniać możliwości zastosowania ewentualnej późniejszej sankcji karnej.

Trybunał Sprawiedliwości orzekł, że zgodnie z przepisami wspólnotowymi wykonawcą, który może brać udział w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego na usługi, jest również podmiot, który w zasadzie nie został zawiązany dla celów zarobkowych, a więc taki, który nie ma struktury organizacyjnej przedsiębiorstwa i nie jest stale obecny na rynku. Do tej kategorii zaliczają się więc m.in. uniwersytety i instytuty badawcze, podobnie jak zgrupowania powołane przez uniwersytety i organy administracji publicznej.

Trybunał orzekł, że prawo wspólnotowe nie pozwala na to, by przepisy krajowe, dotyczące postępowania o udzielanie zamówienia publicznego o znaczeniu transgranicznym, którego wartość nie przekracza progu wskazanego w Dyrektywie 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 31 marca 2004 r. związanej z robotami budowlanymi, dostawami i usługami automatycznie wykluczało i nakładało sankcje karne zarówno w stosunku do konsorcjum stałego, jak i wobec przedsiębiorstw będących jego członkami. Chodzi o sytuacje, w których uczestnicy konsorcjum złożyli konkurencyjne w stosunku do swego konsorcjum oferty.

Zdaniem sędziów TS dyrektywa Rady 85/577/EWG z 20 grudnia 1985 r. w sprawie ochrony konsumentów, gdy w grę wchodzą umowy zawarte poza lokalem przedsiębiorstwa, nie stoi na przeszkodzie temu, by sąd krajowy stwierdził z urzędu nieważność umowy. Dzieje się tak w sytuacjach, kiedy konsument nie został poinformowany o przysługującym mu prawie odstąpienia od umowy, i to nawet wówczas gdy nie podniósł on w postępowaniu przed sądem krajowym tej okoliczności.

Dobromiła Niedzielska-Jakubczyk i Adam Makosz