Kronika prawa.pl

Dziennik Ustaw z 7 sierpnia 2013 r.

ministra sprawiedliwości z 4 lipca 2013 r. w sprawie sposobu archiwizowania oraz sposobu i trybu usuwania danych osobowych i informacji zarejestrowanych w związku z wykonywaniem kary pozbawienia wolności poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego

po upływie 14 dni od ogłoszenia, tj. 22 sierpnia 2013 r.

Archiwizacja danych osobowych i informacji zarejestrowanych w bazie systemu teleinformatycznego używanego do wykonywania kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego polega na zapisaniu ich na nośniku umożliwiającym odtworzenie w sposób zapewniający sprawdzenie integralności danych i gwarantujący, że zapis nie uległ zmianie od chwili jego utworzenia. Dokonuje tego przedstawiciel upoważnionego podmiotu dozorującego. Zapisuje on i oznacza:

●sygnaturę akt sprawy,

●swoje imię i nazwisko albo imię i nazwisko osoby nadzorującej te czynności, zatrudnionej w upoważnionym podmiocie dozorującym;

●czas rozpoczęcia i zakończenia archiwizowania.

Zarchiwizowane dane przechowuje się przez 2 lata od ich uzyskania. Musi być przy tym zapewniona ochrona przed utratą zapisanych informacji, zniszczeniem lub uszkodzeniem, a zwłaszcza przed szkodliwym działaniem środków chemicznych, czynników mechanicznych, temperatury, promieniowania i pola elektromagnetycznego.

Po zakończeniu archiwizowania zarejestrowanych danych osobowych i informacji upoważniona do tego osoba opakowuje nośnik wraz z protokołem w sposób uniemożliwiający osobom nieuprawnionym zapoznanie się z zawartością koperty oznaczonej sygnaturą akt sprawy, w której był wykonywany dozór elektroniczny.

Zarchiwizowane dane przechowuje się przez 2 lata. Po tym czasie usuwa je przedstawiciel upoważnionego podmiotu dozorującego w obecności przedstawiciela Ministerstwa Sprawiedliwości. Polega to na skasowaniu zapisu w bazie danych systemu informatycznego oraz z nośnika w sposób trwale uniemożliwiający ich odtworzenie. Może to być również fizyczne zniszczenie nośnika.

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 201 z 26 lipca 2013 r.

- dyrektywa Rady 2013/42/UE z 22 lipca 2013 r. zmieniająca dyrektywę 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej w odniesieniu do mechanizmu szybkiego reagowania na oszustwa związane z VAT

dwudziestego dnia po opublikowaniu, tj. 15 sierpnia 2013 r. Stosuje się ją do 31 grudnia 2018 r. Skierowana jest do państw członkowskich UE

Państwo członkowskie może, w przypadkach szczególnie pilnej potrzeby, wyznaczyć odbiorcę jako osobę zobowiązaną do zapłaty VAT z tytułu określonego rodzaju dostawy towarów i świadczenia usług. Wolno to uczynić w drodze odstępstwa od zasady, jako szczególny środek mechanizmu szybkiego reagowania, po to, by zwalczać nagłe i znaczące oszustwa, które mogłyby prowadzić do wielkich i nieodwracalnych strat finansowych. Państwo członkowskie kontroluje podatników, wobec których stosuje określony środek, który nie może być jednak stosowany dłużej niż przez dziewięć miesięcy.

Państwo członkowskie, które zamierza wprowadzić szczególny środek, przesyła Komisji powiadomienie, wykorzystując standardowy formularz, i przesyła je jednocześnie pozostałym państwom członkowskim. Przekazuje jednocześnie informacje wskazujące sektor, którego dotyczy problem oszustw, rodzaj i cechy oszustwa, uzasadnienie szczególnie pilnej potrzeby, nagły i znaczący charakter oszustwa oraz jego skutki w postaci znacznych i nieodwracalnych strat finansowych.

Jeżeli Komisja uzna, że nie ma wszystkich niezbędnych informacji, skontaktuje się z zainteresowanym państwem w terminie dwóch tygodni od daty otrzymania powiadomienia i sprecyzuje, jakich dodatkowych informacji oczekuje.

Wszelkie dodatkowe informacje przekazane Komisji przez zainteresowane państwo członkowskie są równocześnie przesyłane pozostałym państwom członkowskim.

- dyrektywa Rady 2013/43/UE z 22 lipca 2013 r. zmieniająca dyrektywę 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, w zakresie fakultatywnego i tymczasowego stosowania mechanizmu odwrotnego obciążenia w związku z dostawami niektórych towarów i usług podatnych na oszustwa

dwudziestego dnia po opublikowaniu, tj. 15 sierpnia 2013 r. Stosuje się ją do 31 grudnia 2018 r. Skierowana jest do państw członkowskich UE

Państwa członkowskie mogą do 31 grudnia 2018 r. na co najmniej dwa lata postanowić, że osobą zobowiązaną do zapłaty VAT jest podatnik, na rzecz którego wykonywana jest usługa lub dostarczany dowolny towar należący do różnych grup, m.in.:

●dostawa telefonów komórkowych, będących urządzeniami wyprodukowanymi lub przystosowanymi do użytku w połączeniu z licencjonowaną siecią, wykorzystujących określone częstotliwości, niezależnie od tego, czy mogą mieć inne zastosowania,

●dostawa układów scalonych, takich jak mikroprocesory i jednostki centralne, przed ich zainstalowaniem w wyrobach przeznaczonych dla użytkownika końcowego,

●dostawy gazu i energii elektrycznej na rzecz podatnika pośrednika,

●dostarczanie certyfikatów dotyczących gazu i energii elektrycznej,

●świadczenie usług telekomunikacyjnych,

●dostawy konsoli do gier, tabletów i laptopów,

●dostawy zbóż i roślin przemysłowych (w tym nasion oleistych i buraków cukrowych), które w niezmienionym stanie zwykle nie są przeznaczone do konsumpcji ostatecznej,

●dostawy metali surowych lub półwyrobów metalowych (w tym metali szlachetnych), dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich i antyków.

- rozporządzenie Komisji (UE) nr 715/2013 z 25 lipca 2013 r. ustanawiające kryteria określające, kiedy złom miedzi przestaje być odpadem na podstawie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/

dwudziestego dnia po opublikowaniu, tj. 15 sierpnia 2013 r. Stosuje się od 1 stycznia 2014 r. Wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich UE

Producent lub importer przekazuje oświadczenie o zgodności następnemu posiadaczowi przesyłki złomu miedzi. Sam przechowuje kopię tego dokumentu przez co najmniej rok po jego wydaniu, i na żądanie udostępnia właściwym organom. Dokument może mieć formę elektroniczną. Producent wprowadza system zarządzania, który obejmuje zbiór udokumentowanych procedur dotyczących:

●monitorowania jakości złomu z odzysku (chodzi również o pobieranie próbek i analizę),

●skuteczności monitorowania promieniowania,

●kontroli przyjęcia dotyczącej odpadów stosowanych jako wsad,

●monitorowania procesów i technik przetwarzania,

●informacji zwrotnej od klientów dotyczącej zgodności z jakością złomu miedzi,

●ewidencji wyników monitorowania,

●przeglądu i doskonalenia systemu zarządzania,

●szkolenia personelu.

- rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 716/2013 z 25 lipca 2013 r. ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 110/2008 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie definicji, opisu, prezentacji, etykietowania i ochrony oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych

siódmego dnia po opublikowaniu, tj. 2 sierpnia 2013 r. Stosuje się je od 1 września 2013 r., a art. 3 i 4 - od 1 marca 2015 r. Wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich UE

Gdy transgraniczne oznaczenie geograficzne dotyczy tylko państw członkowskich, właściwy wniosek składany jest wspólnie lub przez jedno z nich w imieniu pozostałych. W drugim przypadku wniosek zawiera dokument od każdego zainteresowanego upoważniający państwo członkowskie przekazujące dokument do działania w jego imieniu. Jeżeli transgraniczne oznaczenie geograficzne dotyczy tylko państw trzecich, właściwy wniosek jest przekazywany Komisji przez jednego z wnioskodawców w imieniu pozostałych lub przez jedno z zainteresowanych państw z poza UE w imieniu pozostałych i zawiera:

●dowód ochrony w zainteresowanych państwach,

●dokument od każdego z pozostałych zainteresowanych państw upoważniający to, które składa wniosek, do działania w jego imieniu.

Adresatem wszelkich wydawanych przez Komisję powiadomień lub decyzji jest państwo członkowskie, organ państwa trzeciego lub podmiot prywatny z państwa trzeciego, który przekazał Komisji wniosek transgraniczny.

Oznaczenia geograficzne są rejestrowane w języku lub językach używanych do określenia danego produktu na wyznaczonym obszarze, w oryginalnej pisowni.

Jeżeli dokumentacja techniczna określa, że pakowanie napoju spirytusowego musi odbywać się w obrębie wyznaczonego obszaru geograficznego lub w jego bezpośrednim sąsiedztwie, podaje się uzasadnienie tego wymagania w odniesieniu do określonego produktu.

Wniosek o unieważnienie jest dopuszczalny, jeżeli wyraźnie wskazuje uzasadniony interes autora i wyjaśnia powody, dla których stara się on o unieważnienie.

Wniosek o unieważnienie zawiera szczegółowe informacje dotyczące faktów, dowodów i uwag przedstawionych na poparcie unieważnienia. Do wniosku należy dołączyć odpowiednie dokumenty towarzyszące, a w szczególności oświadczenie organu państwa członkowskiego lub państwa trzeciego, w którym autor wniosku ma miejsce pobytu, względnie siedzibę statutową.

Wchodzą w życie 10 sierpnia 2013 r.

- ustawa z 24 maja 2013 r. o zmianie ustawy o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym oraz ustawy o drogach publicznych (Dz.U. z 26 lipca 2013 r., poz. 843)

Bank Gospodarstwa Krajowego może zaciągać kredyty, pożyczki lub emitować obligacje w kraju i za granicą na rzecz Krajowego Funduszu Drogowego i z przeznaczeniem na:

●finansowanie inwestycji realizowanych w ramach programów wieloletnich ustanawianych przez Radę Ministrów, a także zadań wynikających z planu finansowego funduszu,

●spłatę zobowiązań z tytułu zaciągniętych kredytów i pożyczek oraz wyemitowanych obligacji.

Za zobowiązania BGK z tytułu zaciągniętych kredytów i pożyczek oraz wyemitowanych obligacji mogą być udzielane przez Skarb Państwa gwarancje i poręczenia.

- rozporządzenie Rady Ministrów z 24 czerwca 2013 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie programu badań statystycznych statystyki publicznej na rok 2013 (Dz.U. z 26 lipca 2013 r., poz. 844)

- rozporządzenie ministra zdrowia z 10 lipca 2013 r. w sprawie zgłoszeń podejrzenia lub rozpoznania zakażenia, choroby zakaźnej lub zgonu z powodu zakażenia lub choroby zakaźnej (Dz.U. z 26 lipca 2013 r., poz. 848)

Zgłoszenia podejrzenia lub rozpoznania zakażenia, choroby zakaźnej lub zgonu z powodu zakażenia lub choroby zakaźnej są przekazywane państwowemu powiatowemu inspektorowi sanitarnemu albo państwowemu granicznemu inspektorowi sanitarnemu właściwemu dla miejsca rozpoznania zakażenia lub choroby zakaźnej, względnie zgonu z powodu zakażenia lub choroby zakaźnej. Informacje przekazywane są na urzędowych formularzach, przez lekarza, felczera albo kierownika szpitala. Dzieje się to przez:

●przesyłkę poleconą, w kopertach opatrzonych wyraźnym adresem zwrotnym nadawcy i symbolem "ZLK",

●przesyłkę elektroniczną w postaci zaszyfrowanej, jeżeli pozwalają na to możliwości techniczne nadawcy i odbiorcy, lub

●przekazanie bezpośrednio osobie upoważnionej do odbioru zgłoszenia za pokwitowaniem.

Konieczne jest przy tym zapewnienie ochrony danych osobowych.

- rozporządzenie ministra rolnictwa i rozwoju wsi z 24 czerwca 2013 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie wykazu chorób zakaźnych zwierząt podlegających notyfikacji w Unii Europejskiej oraz zakresu, sposobu i terminów przekazywania informacji o tych chorobach (Dz.U. z 26 lipca 2013 r. poz. 850)

Główny lekarz weterynarii każdego pierwszego roboczego dnia tygodnia przesyła Komisji Europejskiej powiadomienie zawierające informacje o wyznaczeniu wtórnego ogniska chorób zakaźnych zwierząt (o ile takie powstało), opracowane na podstawie danych zebranych z poprzedzającego tygodnia.

Główny lekarz weterynarii przesyła Komisji Europejskiej i innym państwom członkowskim Unii Europejskiej powiadomienie zawierające informacje o wyznaczeniu pierwotnego lub wtórnego ogniska chorób zakaźnych zwierząt.

dobromila.niedzielska@infor.pl