Kronika prawa.pl

Dziennik Ustaw z 4 marca 2014 r.

marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z 20 lutego 2014 r. o sprostowaniu błędów

ministra infrastruktury i rozwoju z 10 lutego 2014 r. w sprawie postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej rzeczoznawców majątkowych

po upływie 14 dni od ogłoszenia, tj. 19 marca 2014 r.

O wszczęciu postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej minister zawiadamia rzeczoznawcę majątkowego, którego postępowanie dotyczy. Przekazuje też sprawę do komisji, w celu przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Przewodniczący przygotowuje sprawę do rozpatrzenia, a więc:

wwyznacza skład zespołu do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i powołuje przewodniczącego,

wprzekazuje zgromadzoną dokumentację,

wwyznacza termin pierwszego posiedzenia, zawiadamiając o tym ministra, członków zespołu oraz rzeczoznawcę, wobec którego wszczęto postępowanie.

Do składu zespołu wyznacza się trzy osoby.

W zawiadomieniu o pierwszym posiedzeniu zespołu, rzeczoznawcy majątkowemu, wobec którego toczy się postępowanie, wyznacza się termin do złożenia wyjaśnień. Zainteresowany powinien być przy tej okazji poinformowany o możliwości ustanowienia obrońcy lub o prawie wystąpienia do przewodniczącego komisji o wyznaczenie obrońcy z urzędu.

Rzeczoznawca, który ustanowił obrońcę, musi najpóźniej w dacie pierwszego posiedzenia zawiadomić o tym komisję, wskazując imię i nazwisko umocowanego, jego adres do korespondencji oraz oświadczenie o wyrażeniu zgody na pełnienie tej funkcji. Ten ostatni dokument nie jest wymagany, jeżeli obrońcą jest adwokat lub radca prawny. Rzeczoznawca zaś, który nie ustanowił obrońcy, może nie później niż w ciągu 7 dni przed pierwszym posiedzeniem zwrócić się do przewodniczącego komisji o wyznaczenie obrońcy z urzędu.

Trybunału Konstytucyjnego z 25 lutego 2014 r. sygn. akt SK 18/13

Przepis ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa w zakresie, w jakim stanowi podstawę utraty prawa do zasiłku chorobowego przez ubezpieczonego, który w czasie orzeczonej niezdolności do pracy wykonywał ją jednak uzyskując wynagrodzenie przekraczające wysokość płacy minimalnej, jest zgodny z konstytucją - uznali sędziowie TK. Skarga dotyczyła bowiem ubezpieczonej, która w okresie pozostawania na zwolnieniu lekarskim pracowała zarobkowo. Jak twierdziła, zajęcie to stanowiło jednocześnie formę terapii wspomagającej proces leczenia. W ocenie skarżącej taka okoliczność nie powinna skutkować pozbawieniem jej prawa do zasiłku chorobowego. Trybunał orzekł jednak, że obowiązująca konstrukcja zasiłku chorobowego odpowiada wymaganiom, jakie przed ustawodawcą stawia art. 67 ust. 1 konstytucji.

Trybunału Konstytucyjnego z 25 lutego 2014 r., sygn. akt SK 65/12

Przepis kodeksu karnego, który zawiera zwrot "nawołuje do nienawiści", jest zgodny z konstytucją - uznali sędziowie TK. Skarżący dowodził, że art. 256 par. 1 kodeksu karnego w części obejmującej zwrot "nawołuje do nienawiści" jest niejasny i nieprecyzyjny, a przez to narusza wolność słowa. Sędziowie orzekli, że nie da się uniknąć używania zwrotów niedookreślonych i nieostrych w przepisach prawa, ponieważ są one tworzone przy użyciu słów powszechnego języka polskiego. Te zaś na ogół nie są ani jednoznaczne, ani wystarczająco dookreślone czy ostre. I o ile prawodawca powinien zawsze dążyć do ujednoznacznienia używanych słów, to jednak występowanie zwrotów niedookreślonych i nieostrych może być wskazane dla zapewnienia przepisom niezbędnej elastyczności tak, by na ich podstawie dało się w sposób adekwatny kwalifikować indywidualne cechy konkretnych zdarzeń. Dlatego znaczenie zaskarżonego zwrotu "nawołuje do nienawiści" może być ustalone przede wszystkim przez odwołanie się do znaczeń, jakie mają te słowa w ogólnym języku polskim. Istotne jest również to, że zwrot ten doprecyzowuje kontekst normatywny ich użycia w kodeksie karnym. Kwalifikacja przez prokuratorów i sądy określonych zachowań jako przestępstw nawoływania do nienawiści na tle różnic narodowościowych, etnicznych, rasowych, wyznaniowych, albo ze względu na bezwyznaniowość, musi zatem być dokonywana z uwzględnieniem wolności słowa chronionej przez konstytucję oraz umowy międzynarodowe, którymi związana jest Polska. Chodzi o Powszechną deklarację praw człowieka, Konwencję o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz Międzynarodowy pakt praw osobistych i politycznych. I chociaż wolność słowa to jedno z podstawowych praw człowieka, kluczowe dla jego rozwoju i samorealizacji oraz mające konstytutywne znaczenie dla demokracji, to jednak ograniczenie tej wolności spełnia kryterium konstytucyjnej proporcjonalności. Jest bowiem konieczne w państwie demokratycznym dla jego bezpieczeństwa, porządku publicznego oraz wolności i praw innych osób.

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 57 z 27 lutego 2014 r., w nim m.in.:

- rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 182/2014 z 17 grudnia 2013 r. zmieniające załącznik III do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 978/2012 wprowadzającego plan ogólnych preferencji taryfowych

następnego dnia po opublikowaniu, tj. 28 lutego 2014 r. Wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich UE

Kraj korzystający z systemu GSP, który chce korzystać z GSP+ (chodzi o przyznanie preferencji taryfowych należących do szczególnego rozwiązania motywacyjnego, dotyczącego zrównoważonego rozwoju i dobrych rządów), musi złożyć wniosek zawierający wyczerpujące informacje o ratyfikacji odpowiednich konwencji, zastrzeżeń i sprzeciwów złożonych przez inne strony konwencji w odniesieniu do tych zastrzeżeń oraz wiążących go zobowiązań.

- rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 183/2014 z 20 grudnia 2013 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych dotyczących określenia sposobu obliczania korekt z tytułu szczególnego i ogólnego ryzyka

dwudziestego dnia po opublikowaniu, tj. 19 marca 2014 r. Wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich UE

Do celów tego rozporządzenia kwoty, które należy uwzględnić przy obliczaniu korekt z tytułu ogólnego i szczególnego ryzyka kredytowego przez instytucję, są równe wszystkim sumom, o które został obniżony kapitał podstawowy Tier I instytucji, w celu odzwierciedlenia strat związanych wyłącznie z ryzykiem kredytowym, zgodnie z mającymi zastosowanie standardami rachunkowości, i uznanych za takie w rachunku zysków i strat, niezależnie od tego, czy wynikają z utraty wartości, korekt wartości czy rezerw na pozycje pozabilansowe.

Wszelkie te kwoty, które zostały uznane w ciągu roku obrachunkowego, mogą zostać uwzględnione przy obliczaniu korekt z tytułu ogólnego i szczególnego ryzyka kredytowego wyłącznie wtedy, gdy odpowiednie kwoty zostały odliczone od kapitału podstawowego Tier I instytucji przez odpowiednie natychmiastowe obniżenie kapitału podstawowego Tier I w celu ustalenia funduszy własnych. Wszystkie te sumy uwzględnia się przy obliczaniu korekt z tytułu ogólnego ryzyka kredytowego przez instytucję (korekty z tytułu ogólnego ryzyka kredytowego), jeżeli:

wsą swobodnie dostępne przez cały czas i w pełnej wysokości tak, by pokryć jeszcze nie zaistniałe straty z tytułu ryzyka kredytowego,

wodzwierciedlają straty z tytułu ryzyka kredytowego dla grupy ekspozycji, w odniesieniu do których instytucja nie ma żadnych dowodów na wystąpienie straty.

- rozporządzenie Komisji (UE) nr 186/2014 z 26 lutego 2014 r. zmieniające rozporządzenie (UE) nr 823/2012 w odniesieniu do dat wygaśnięcia zatwierdzenia substancji czynnych etoksysulfuron, oksadiargil i warfaryna

dwudziestego dnia po opublikowaniu, tj. 19 marca 2014 r. Wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich UE

- rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 187/2014 z 26 lutego 2014 r. zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 540/2011 w odniesieniu do warunków zatwierdzenia substancji czynnej metiokarb

dwudziestego dnia po opublikowaniu, tj. 19 marca 2014 r. Wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich UE

- decyzja Europejskiego Banku Centralnego z 20 grudnia 2013 r. w sprawie procedur akredytacji dla producentów zabezpieczonych elementów banknotów euro i elementów banknotów euro oraz zmieniająca decyzję EBC/2008/3 (EBC/2013/54)

następnego dnia po opublikowaniu, tj. 28 lutego 2014 r., przy czym przepisy z wyjątkiem art. 23 i 25 stosuje się po upływie 12 miesięcy od publikacji, czyli od 20 lutego 2015 r.

Adresatami tego aktu są producenci zabezpieczonych elementów banknotów euro i elementów banknotów euro oraz do KBC, gdy dokonują kontroli inwentarza, kontroli niszczenia lub kontroli transportu.

Wchodzą w życie 6 marca 2014 r.

- ustawa z 12 grudnia 2013 r. o ratyfikacji Protokołu Wykonawczego między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Mołdawii do umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Mołdawii o readmisji osób przebywających nielegalnie, sporządzonej w Brukseli 10 października 2007 r., podpisanego w Matrahaza 11 października 2012 r. (Dz.U. z 19 lutego 2014 r. poz. 219)

- ustawa z 24 stycznia 2014 r. o zmianie ustawy o lasach (Dz.U. z 19 lutego 2014 r. poz. 222)

Dyrekcja Generalna Lasów Państwowych wpłaca na rachunek ministra środowiska kwotę równą 2 procentom przychodów uzyskanych przez ze sprzedaży drewna. Pieniądze mają wpływać za każdy kwartał kalendarzowy, w terminie do trzydziestego dnia miesiąca następującego po tym kwartale. Jest to dochód budżetu państwa. W latach 2014 i 2015 Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe wpłaca do budżetu centralnego kwoty pochodzące z kapitału własnego. Ma to być po 800 mln złotych rocznie. Gdyby uszczuplenie funduszu lasów za 2015 r. mogło zagrozić realizacji planu gospodarczo-finansowego gospodarstwa, Rada Ministrów, na wniosek ministra środowiska, może uchwalić zgodę na zaniechanie dzielenia się pieniędzmi z państwową kasą lub może pozwolić na zmniejszenie wpłaty.

- rozporządzenie ministra administracji i cyfryzacji z 24 lutego 2014 r. w sprawie inwentaryzacji infrastruktury i usług telekomunikacyjnych (Dz.U. z 5 marca 2014 r. poz. 276)

Inwentaryzacji podlegają:

winfrastruktura telekomunikacyjna zapewniająca lub umożliwiająca zapewnienie szerokopasmowego dostępu do internetu,

wpubliczne sieci telekomunikacyjne zapewniające lub umożliwiające zapewnienie szerokopasmowego dostępu do internetu, w tym:

- węzły i systemy transmisyjne publicznej sieci telekomunikacyjnej,

- punkty styku publicznych sieci telekomunikacyjnych,

wbudynki umożliwiające kolokację,

wusługi telefoniczne, usługi transmisji danych zapewniające szerokopasmowy dostęp do internetu oraz usługi rozprowadzania programów radiowych i telewizyjnych świadczone w oparciu o infrastrukturę telekomunikacyjną, a także publiczne sieci telekomunikacyjne zapewniające szerokopasmowy dostęp do internetu.

Inwentaryzacja polega na gromadzeniu informacji dotyczących:

winfrastruktury telekomunikacyjnej zapewniającej lub umożliwiającej zapewnienie szerokopasmowego dostępu do internetu przez wskazanie technologii i parametrów tej infrastruktury oraz jej lokalizacji,

wpublicznych sieci telekomunikacyjnych zapewniających lub umożliwiających zapewnienie szerokopasmowego dostępu do internetu, a więc:

- technologii i parametrów węzłów publicznej sieci telekomunikacyjnej oraz ich lokalizacji,

- technologii i parametrów systemów transmisyjnych publicznej sieci telekomunikacyjnej oraz ich lokalizacji,

- technologii i parametrów punktów styku publicznych sieci telekomunikacyjnych oraz ich lokalizacji,

wparametrów budynków umożliwiających kolokację oraz ich lokalizacji,

wusług telefonicznych, transmisji danych zapewniających szerokopasmowy dostęp do internetu i usług rozprowadzania programów radiowych i telewizyjnych, świadczonych w oparciu o infrastrukturę telekomunikacyjną i publiczne sieci telekomunikacyjne zapewniające szerokopasmowy dostęp do internetu.

dobromila.niedzielska@infor.pl