Rozkaz: zmiażdżyć stolicę

Pierwsze bomby spadły, gdy miasto budziło się do życia. Chociaż po 24 dniach wojny i 17 dniach oblężenia warszawiacy byli przyzwyczajeni do bombardowań, czegoś takiego nie mogli sobie wyobrazić. Pierwszy o nadlatującej fali 150 bombowców zameldował o 7.10 obserwator obrony przeciwlotniczej z dachu Państwowego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych przy ul. Kopernika. Szef sztabu dowództwa obrony stolicy, pułkownik Tadeusz Tomaszewski, znajdował się wówczas w punkcie dowodzenia w gmachu PKO przy ulicy Świętokrzyskiej (obecnie Poczta Główna).

„Nad Warszawą otworzyło się piekło. Tuż obok mojego schronu był schron oficera Straży Pożarnej, rejestrującego meldunki pożarowe i wydającego zarządzenia ratunkowe. Każdy meldowany mu nowy punkt pożaru nanosił malutką czerwoną chorągiewką na wielkim planie miejskim. Około godz. 10. plan ten był jedną wielką krwawą plamą, zabrakło chorągiewek” – notował Tomaszewski.