Rocznica II wojny światowej. Historia uczy. Ale nie wszystkiego

„O słońce! Słońce Września! Miną lata,/ zdeptany będzie przez Prawo łeb węża,/ może we wrogu odnajdziemy brata,/ może sercami będziemy zwyciężać,/ może tak będzie… Ale słońce Września,/ dni naszej chwały i krwi, i cierpienia,/ przeklęte będzie w legendach i pieśniach,/ aż nowe wzrosną po nas pokolenia”. W dorosłe życie weszły kolejne pokolenia, ale poetyckie memento Władysława Broniewskiego powraca. Na przełomie sierpnia oraz września polskie myśli i rozmowy tradycyjnie skręcają ku rocznicy wybuchu II wojny światowej i utraty świeżo odzyskanej państwowości. A także – ku poszukiwaniu analogii ówczesnej sytuacji z obecną.

Wbrew pozorom, nie ma ich tak wiele. Na pewno zachowała aktualność przestroga, by nie ulegać myśleniu życzeniowemu ani własnej propagandzie, nie konfliktować się lekkomyślnie z potencjalnymi partnerami. By nie ufać papierowym gwarancjom, lecz opierać strategię na rzetelnej wiedzy o realnych planach i zamiarach tak wrogów, jak i sojuszników. Czyli: inwestować nie tylko w wielkie jednostki wojsk lądowych, które świetnie podnoszą ducha narodu i pieszczą ego wodzów na defiladach, ale najpierw w wywiad i kontrwywiad, a w dodatku umieć słuchać ludzi z tych służb, zwłaszcza gdy przynoszą złe nowiny.