Klasyka

Kolejny album Hilliera i prowadzonego przezeń Estońskiego Chóru Kameralnego powtarza wszystkie zalety i wady poprzednich płyt. Jak zwykle słuchamy fenomenalnych interpretacji oraz rzetelnie skomponowanego repertuaru. Niestety, w wielu wypadkach rażąco naruszającego granice dobrego smaku. Region nadbałtycki stał się w minionym stuleciu zagłębiem sztuki chóralnej, szczególnie w jej archaizująco-folklorystycznym nurcie. Problem w tym, że taka orientacja sprzyja rozkwitowi akademickiej cepeliady. Pomiędzy estetykami zespołu pieśni i tańca oraz zjazdów rycerskich oscyluje dominująca w programie twórczość Estończyka Veljo Tormisa. Niestety, nie tylko u niego związki z epicką i magiczną tradycją skandynawską - zasugerowane przez tytuł albumu - mają charakter głównie literacki. Chlubny wyjątek stanowi Fin Erik Bergman i jego "Lapponia", czyli studium archaicznych technik wokalnych, które zniewala ekonomiką środków oraz głębią.