Dzikość serca

Ekranizacja klasycznej (u nas niestety niewydanej) książeczki Maurice’a Sendaka od pierwszych chwil urzeka atmosferą. Otwierająca film sekwencja, w której główny bohater Max (Max Records) przebrany w pluszowy kostium wilka z wielkim wrzaskiem gania po domu z psem i tarza się z nim po podłodze, wprowadza nas w świat, w którym najwyższym prawem jest nieskrępowana zabawa. Max jest dzieckiem obdarzonym dużą wyobraźnią, ale też upartym i nadpobudliwym, skłonnym w ataku szału zniszczyć np. pokój swojej siostry. Gdy miarka się przebiera i nawet jego tolerancyjna mama (Catherine Keener) traci cierpliwość, Max znów w swoim wilczym kostiumie wybiega z domu w mrok i po wyczerpującej wędrówce trafia do krainy zamieszkanej przez groźne wielkie stwory. Monstra wyglądają jak groteskowe hybrydy kilku różnych zwierzaków, ale przed śmiesznością bronią je wystające z paszczy wielkie zębiska. Max, któremu nieobca jest sztuka zmyślania, przedstawia się im jako potężny wódz wikingów, więc potwory obwołują go swoim królem. "Niech zacznie się dziki wrzask" - deklaruje nowy władca, co niezwykle przypada do gustu poddanym. Także Max dobrze odnajduje się w towarzystwie niespokojnego Carla (James Gandolfini), skłonnej do wywoływania burd Judith (Catherine O’Hara) oraz pozostałych neurotycznych, kłótliwych, dziwacznych, nieco przerażających stworów. Życie wśród nich dostarcza wiele zabawy, ale uczy też, czym są smutek, samotność i tęsknota. Tajemnicza K. W. (Lauren Ambrose), ukochana Carla i nieformalna przywódczyni grupy, zaprowadzi Maksa w rejony, w których nie spodziewał się znaleźć.