Koniec gatunkowego szowinizmu?

 "Miałem sen" - słowa Martina Luthera Kinga są świętym cytatem wszystkich chyba aktywistów, choćby bardzo różnił ich rodzaj wizji. Oniryczne porównanie jest jak najbardziej uprawnione - kiedy niemal 50 lat temu King wygłaszał przemówienie poświęcone równości rasowej, pomysł, że czarnoskóry mógłby kiedyś zostać prezydentem USA, lokował się w obszarze zaawansowanej fantastyki naukowej. Nowe idee często przypominają sen wariata. Czy potrafimy sobie wyobrazić świat, w którym świnie wesoło ryją w błocie, a krowy skubią trawę z zielonych pastwisk i - co najważniejsze - dożywają późnej starości w jednym kawałku, nie rozparcelowane wcześniej na szynkę, mostek i golonkę? Albo świat, w którym laboratoria prowadzące badania na zwierzętach, cyrki, a nawet ogrody zoologiczne, są wstydliwym reliktem przeszłości? To wizja jak z socrealistycznej makatki. Ale praktyka pokazuje, że ludzka skłonność do utopii jest jedną z bardziej trwałych osobliwości naszego życia.