Pozorny chaos

Patrząc na koncertach na Bajzla, czyli Piotra Piaseckiego, słuchając jego muzyki i tekstów, można sądzić, że rządzi nim chaos. Podczas występów śpiewa, gra na gitarze, wciskając przy tym przestery, delaye i inne urządzenia tak szybko, że - jak sam przyznał - zaczął ćwiczyć łydki, żeby nadążyć przełączać nogą przyciski. Jego koncerty wyglądają, jakby wszystko miało się zawalić, instrumenty wylecieć w powietrze, a jemu miały się pomieszać ręce z nogami. Ten rozgardiasz panuje również na płycie, ale to właśnie dzięki niemu Bajzel to jeden z najciekawszych alternatywnych artystów na polskiej scenie. Wydaje się, że mocno wziął sobie do serca słowa Fryderyka Nietzschego z "Tako rzecze Zaratustra": "Trzeba mieć w sobie chaos, aby móc zrodzić tańczącą gwiazdę". Miesza na swoich płytach jazgot Sonic Youth z energią Red Hot Chili Peppers (debiut "Bajzel"), rockowy pazur z latino i balladą ("Miłośnij") czy wreszcie ciężkie bity jak z Rage Against The Machine z reggae i zabawą w stylu Tymańskiego ("Mała Wulgaria").