Złoto ze śmietnika

Vik Muniz jest najbardziej znanym artystą brazylijskim poza granicami kraju. Wychowywał się w biednej rodzinie, na przedmieściach Sao Paulo. Z czasem przeniósł się do Stanów Zjednoczonych, gdzie rozpoczął karierę rzeźbiarską, a następnie fotograficzną. Zanim zaistniał artystycznie, dorabiał w supermarkecie. Do jego zadań należało między innymi ładowanie zgniłego mięsa na śmieciarkę. "To była dla mnie prawdziwa lekcja, poznałem wtedy wszystkie odcienie smrodu" - wspominał po latach. Jako artystę od początku interesowało go użycie nietypowych materiałów, uruchamiających nowe sensy i znaczenia. Prace przedstawiał w formie fotograficznych reprodukcji. Tak powstały jego słynne repliki dzieł sztuki i portrety ikon popkultury: Mona Lisa z dżemu i masła orzechowego, Che Guevara z syropu czekoladowego i Bob Marley z taśmy magnetofonowej. Muniz wolno przenosił zainteresowanie z obszaru sztuki na przestrzeń społeczną. Kolejny cykl portretów wykonał z cukru. Przedstawiały one dzieci rolników zatrudnionych na plantacjach trzciny cukrowej. Słodycz mieszała się tu z goryczą. Rodzice tyrali po 16 godzin dziennie, aby zapewnić dzieciom ułamek radosnego dzieciństwa.