Punk na parkiecie

Na albumie "Generation Indigo" znaleźć można odniesienia do każdego ważnego okresu muzycznego życia urodzonej w Londynie pół-Somalijki Poly Styrene.

W latach 1977 - 1979 liderowała grupie X-ray Spex, która zarejestrowała tylko jeden album "Germ Free Adolescents". Magazyny "Spin" i "Mojo" umieściły go na liście najważniejszych płyt punkowych w historii. Poly wydzierała się na nim nie gorzej niż Johnny Rotten z Sex Pistols, tyle tylko że potrafiła przy tym śpiewać. Zresztą założyła zespół po tym, jak zobaczyła Pistolsów na żywo. Groteskowymi mundurami, w których występowała wtedy Styrene, nie pogardziłby Michael Jackson.

Rok po wydaniu debiutu kapela przestała istnieć. Jednak Poly solidnie wgryzła się w brytyjski muzyczny świat, nie tylko punkowy. Do inspiracji jej twórczością przyznają się indierockowy Yeah Yeahs Yeahs i The Gossip. To właśnie Styrene spory fragment w swoim znakomitym dokumencie o subkulturze "Być punkiem" poświęcił Don Letts. Obok niej wypowiadają się w nim same sławy gatunku: Tommy Ramone (Ramones), Jello Biafra (Dead Kennedys) i Glen Matlock (Sex Pistols).

Szybko jednak zeszła z punkowego toru. Już na solowej płycie "Translucence" z 1980 roku pokazała swoje wokalne możliwości, porzucając ostre punkowe gitary na rzecz folku i jazzu. Potem dokonała kolejnego zwrotu, wstępując na kilka lat do ruchu Hare Kryszna i nagrywając w ich studiach mantry.

Powracając do X-ray Spex, w 1995 roku nagrała z zespołem płytę "The Conscious Consumer", w której do punka dołożyli dźwięki saksofonu. Pod koniec zeszłego roku ogłosiła, że nagrywa nową solową płytę.

"Generation Indigo" właśnie wylądowała na sklepowych półkach. Znakomity, pełen odniesień do różnych gatunków album wyprodukował Youth, basista Killing Joke, który pracował wcześniej przy płytach The Verve, The Firemen i Edwyna Collinsa. Do jej prehistorycznej punkowej twórczości nawiązuje ostry gitarowy numer "Thrash City", w którym wokal Poly brzmi jakby wzięty żywcem z koncertu X-ray Spex w londyńskim klubie z czasów pierwszej kadencji Margaret Thatcher. Punkowy i brudny sznyt.

"Generation Indigo" przypomina również reggae’owe kawałki, jakie w czasach punkowej rebelii nagrywali X-ray Spex. Na nowej płycie nawiązują do nich "Colour Blind" i "No Rockefeller". Do muzycznych poszukiwań Styrene w latach 80. - gospel, folk - odnosi się zamykające album piękne "Electric Blue Monsoon" zaśpiewane a capella. Są na płycie dźwięki przypominające dokonania Coldplay ("Ghoulish"), Killing Joke ("L.U.V.") i doskonały dubowy kawałek "Code Pink Dub". Album "Generation Indigo" zaspokoi też głodnych electropopowego grania, wystarczy włączyć numery "I Luv Ur Sneakers" albo "Kitsch".

Swoim głosem Poly czasami skręca w stronę tanecznej Debbie Harry, by innym razem ukoić nostalgicznym klimatem niczym Laura Nyro. W tekstach porusza różne tematy: od wirtualnej miłości ("Virtual Boyfriend") po rasizm ("Colour Blind"). Jest też miejsce na słowną zabawę o celebryckich gadżetach, w tym tram-pkach zwanych sneakersami w "I Luv Ur Sneakers" - śpiewa w nim też o Hare Kryszna.

To pozorne pomieszanie z poplątaniem Poly łączy we wciągającą całość, osadzoną w tym, co robiła wcześniej, ale też muzycznie aktualną. Starzy punkowcy odkryją tu ducha nieprzewidywalnej degrengolady, a dzieciaki klubowicze przekonają się, że są jeszcze babcie, które wiedzą, jak grać mocne, taneczne dźwięki. Szkoda tylko, że musiała odwołać trasę promującą album. Miesiąc temu na jej stronie internetowej pojawiła się informacja, że choruje na raka piersi. Punkowcy i klubowicze trzymajcie za babcię Poly kciuki.

@RY1@i02/2011/059/i02.2011.059.196.0031.001.jpg@RY2@

Wojciech Przylipiak