Powrót do miasta Boga

Bez broni w fawelach Rio trudno przeżyć. Wiedzą o tym trzynastoletni chłopcy, Pomarańczka i Acerola. Nauczyli się też, że poza strzelaniem w tym mieście ważna jest wymiana banknotów. Pieniądze najłatwiej dostać za dostarczenie towaru. Ci chłopcy nie spacerują. Biegają po kamiennych schodach między fawelami, uciekają przed strzałami wojujących gangów, skradają się nocą, niosąc kradzione metalowe drzwi, przemycają przedmioty, przenoszą wiadomości.

Są przy tym tak podekscytowani, radośni, że może to wyglądać na zabawę w wojnę. Jednak niczego nie udają. Obserwujemy ich charaktery w zderzeniu z biedą, brudem, przemocą, śmiercią. Żyją w części miasta, w której między domami płyną ścieki, leżą góry śmieci, a w nich lęgną się szczury.

Granicę tego terenu wyznacza samochód policyjny, czyli straż bogatych, którzy fawele znają z telewizji. Jeśli tam przyjeżdżają, to po narkotyki albo żeby robić reportaże. Slumsową strażą graniczną jest gang. A Pomarańczka i Acerola sprytnie przemieszczają się pomiędzy tymi światami.

Douglasa Silvę, grającego Acerolę, znamy z "Miasta Boga", filmu Fernando Meirellesa z 2002 roku, ważnego nie tylko dlatego że jest doskonale zrealizowany. Przez Brazylijczyków został uznany za jeden z najważniejszych współczesnych produktów kultury, budujących ich wizerunek na świecie. Meirelles opowiada o brazylijskiej klasie robotniczej, ciemnych stronach życia w fawelach, lokalnych wojnach narkotykowych, porachunkach gangów, ale jednocześnie o tym, jak tworzą się relacje w tamtejszym społeczeństwie. Podobnie robi w "Mieście ludzi" jako współscenarzysta, producent, reżyser.

Serial realizowano przez trzy lata, powstało kilkanaście półgodzinnych odcinków. Każdy jest samodzielną historią napisaną na podstawie wywiadów z nastoletnimi mieszkańcami faweli w Rio. Dwójka głównych bohaterów mierzy się z zasadami biednej dzielnicy. Nie tylko organizują pieniądze, przekazują narkotyki, podrywają dziewczyny. W tych opowieściach ważne jest zderzenie ich charakterów.

Acerola to twardy chłopak zafascynowany bronią, historią. Rysuje, planuje ucieczki na teren wroga. Laranjinha pokonuje trudności dzięki innym cechom. Jest opanowany, po mistrzowsku kłamie. To wszystko przydaje się, kiedy torebka z białym proszkiem trafia do ich rąk albo kiedy w kilka sekund należy przekonać gangstera z bronią wymierzoną w ich stopy, żeby nie strzelał. Jako trzynastoletni chłopcy zastanawiają się, czy warto ryzykować życie, żeby ratować przed śmiercią kogoś bliskiego.

Akcję przerywają sny bohaterów jak krótkie teledyski. Wykorzystano też nagrania dokumentalne, rozmowy, które twórcy serialu przeprowadzali z młodymi aktorami "Miasta ludzi". W jednej z nich chłopcy licytują się, kto widział najwięcej martwych ciał. Potem jako bohaterowie oglądają tę dyskusję w telewizji i z przerażeniem w oczachtrzymają się za głowy.

Dynamiczny montaż, zdjęcia z wyostrzonymi kolorami, animacje, brazylijski hip-hop, piekielnie inteligentne historie.

@RY1@i02/2011/019/i02.2011.019.196.006a.001.jpg@RY2@

FOT. TELE 5, KUCHNIA TV, MINIMINI

Marta Strzelecka