Ziemkiewicz, usiądź na kaktusie...

Gdy za studenckich czasów wychodził z kumplami na imprezę, wszyscy wracali do domu z koleżankami. Ale, jako że na Ziemkiewicza żadna na trzeźwo nie chciała nawet spojrzeć, to w udziale zawsze przypadała mu najbardziej pijana. Musiał wnosić ją na plecach na drugie piętro akademika tylko po to, aby po minucie znosić ją z powrotem na dół, sadzać na przystanku i odwozić nocnym do domu. Sami więc widzicie, że nie miał chłopina łatwego życia. Seks z nietrzeźwą jest jak gra w tenisa z kimś, kto zapadł w śpiączkę. Jak partia szachów rozegrana z pięciomiesięcznym niemowlakiem. Jak dyskusja o filozofii transcendentalnej Kanta z kimś, kto ukończył dwie klasy podstawówki. To po prostu żadna sztuka. Zatem Ziemkiewicz nie jest prostakiem czy zboczeńcem. Jest po prostu negacją prawdziwego faceta. I jestem pewien, że któregoś razu zdarzy mu się schlać na parafialnej balandze tak bardzo, że wracając do domu, niczego nieświadomy przytnie komara w okolicy jakiegoś gejowskiego klubu. Po tej nocy przez pół roku nie napisze absolutnie niczego. Bo siedzenie przed komputerem będzie sprawiało mu fizyczny ból. Porównywalny wyłącznie do siedzenia gołym tyłkiem na kaktusie.