Późny przebłysk geniuszu

Przez ostatnie ćwierćwiecze Jarosław Kaczyński zapowiadał się na wybitnego przywódcę. I to tak przekonująco, iż dorobił się sporej grupy adoratorów, ślepo wierzących w jego geniusz. Co ciekawe, wiarę tę podzielają także wrogowie prezesa PiS. Zwłaszcza wśród elit intelektualnych kraju już sama jego obecność na scenie politycznej wywołuje paroksyzmy histerycznego strachu. Tymczasem dotychczasowa kariera Kaczyńskiego ma w sobie dużo więcej z operetkowej farsy niż tragedii. Jej bohater, ilekroć znajduje się o krok od wielkiego sukcesu, musi zrobić coś głupiego i wszystko sknocić. W ciągu 25 lat Jarosław Kaczyński co kilka lat miał na wyciagnięcie ręki szansę zdobycia realnej władzy i dokonania rzeczy wybitnych. Po czym w popisowy sposób to partolił. Acz stare chińskie przysłowie mówi, że wielki polityk potrafi "usiąść na brzegu rzeki i poczeka, aż trupy jego wrogów spłyną z prądem". Taka historia przytrafiła się Kaczyńskiemu dopiero w okolicy sześćdziesiątych szóstych urodzin. Platforma Obywatelska wykończyła się sama, padając pod ciężarem głupoty i nieudolności własnych przywódców. Podobny festiwal autodestrukcji zorganizowała lewica. I nagle prezes PiS ma znów wykreowanego przez siebie prezydenta, a jego partia zdobyła w wyborach wystarczającą większość, by rządzić samodzielnie. To daje mu szansę, być może ostatnią, na przebudowanie państwa tak, jak zawsze marzył. Doświadczenia z przeszłości każą sądzić, iż wszystko zaprzepaści. Jednak bywają przywódcy, którzy dojrzewają do wielkości dopiero w mocno zaawansowanym wieku. Udowadniając, że życie polityczne należy czasami zaczynać po siedemdziesiątce.