Jak nie dać się ugłaskać

Jest dziś w modzie, by dyskredytować nieprzychylne opinie, zaglądając w biografię osoby, która je wypowiada. Hitchens wydaje się łatwym celem takiej praktyki: w młodości flirtował ze skrajną lewicą, uważał się za marksistę, był ostrym krytykiem religii (zaliczanym, obok Richarda Dawkinsa, Daniela Dennetta i Sama Harrisa do tzw. Czterech Jeźdźców Nowego Ateizmu), osobliwie nie cierpiał Matki Teresy z Kalkuty, którą uważał za oszustkę i hipokrytkę (poświęcił jej postaci nader cierpką książkę "Pozycja misjonarska. Matka Teresa w teorii i praktyce"). To wszelako byłoby zbyt proste podsumowanie, bo Hitchens pozostawał wierny swoim poglądom, nawet gdy okazywały się niepopularne - Bill Clinton wzbudzał w nim znacznie większą antypatię niż George W. Bush, poparł amerykańską "wojnę z terroryzmem" w Iraku, potrafił też przyznać, co znajdziemy w "Listach...", że to wcale nie lewica, lecz libertariańska prawica wywalczyła u administracji Richarda Nixona rezygnację z powszechnego poboru do armii u schyłku konfliktu wietnamskiego ("I tak, gdy ja i inni walczyliśmy na ulicach pod czerwoną flagą i sztandarami Wietkongu, apostołowie wolnego rynku przeforsowywali nasze postulaty w rządowych gabinetach"). Krótko mówiąc, Hitchens nie pasował do łatwych podziałów, czerpiąc z tego - a także z erudycji, poczucia humoru i odrobiny miłości własnej - polemiczną wiarygodność. A na dodatek miał świetne pióro.