Co zrobić, żeby nie pęknąć

Poziom zużycia odporności psychicznej można sobie wyobrazić na podobieństwo prędkościomierza w samochodzie. Mamy strzałkę, która pracuje między zerem a poziomem maksymalnym, wskazując przy tym jeden z czterech kolorów. Zielony to rozluźnienie, brak większych napięć i strefa komfortu. Będąc w tym miejscu, można – a nawet trzeba – dorzucić sobie adrenaliny w postaci jakiegoś ambitnego zadania. Dalej jest kolor żółty. Stan mobilizacji, pobudzenia i prężności. To kondycja, w której działamy, czerpiąc z tego korzyści. Ale jednocześnie zwiększając obciążenie psychiki. Głowa jeszcze nie dymi, jednak zaczyna się podgrzewać. Teraz wkraczamy w fazę przeciążenia. Kolor pomarańczowy. W tym miejscu można się znaleźć po zbyt długim przebywaniu w sektorze żółtym. Można też przeskoczyć tam natychmiast ze stanu zielonego. Dzieje się tak wówczas, gdy wysiłek psychiczny, który podejmujemy, jest wyjątkowo duży. Po zbyt długim czasie zakotwiczenia w kolorze pomarańczowym zaczyna się dochodzenie do fazy ostatniej. Do uszkodzenia, oznaczonego w tym schemacie kolorem czerwonym. To moment, kiedy nasza psychika woła o natychmiastową pomoc. I jeżeli jej nie otrzyma, będziemy mieli do czynienia z nieodwracalnymi skutkami dla zdrowia, a nawet życia.