Czikeny w towarzystwie pierzynki

Moja sąsiadka pani Halinka na przełomie lat 80. i 90. XX w. wstawała bladym świtem i ruszała na giełdę samochodową w podwarszawskim Słomczynie. Tam w jednym z lokali przez kilkanaście lat serwowała wygłodniałym sprzedawcom i klientom pyszności. - Miałam klasykę: bigos, flaki, kurczaka z rożna. Były też zagraniczne hity, które już się na naszym rynku zadomowiły, m.in. hot dogi, hamburgery, cheeseburgery i chipsy - wylicza. Pamięta, że niektórzy klienci mieli problem z wymówieniem nazw niektórych dań. - Był pan, który zawsze prosił o keczuk, nie o ketchup. Inny poczytywał sobie za punkt honoru, żeby mnie czegoś nauczyć i za każdym razem tłumaczył mi, że po polsku hot dog to "gorący pies" - opowiada. Dziś pani Halinka jest - jak mówi o sobie - szczęśliwą emerytką. Gastronomicznego bakcyla połknął jej syn Krzysztof, który prowadzi w centrum Warszawy jedną z licznych burgerowni. Jego klienci mogą uraczyć podniebienia "kaszana burgerem", a jeśli nie jedzą mięsa, skusić się na "wegana". Do "fryt" proszą o "keczupik", a na ich specjalne życzenie mięso w burgerze może być "well done", czyli po naszemu dobrze wysmażone. - Głód jest w Polakach ten sam, tylko moda na nazwy dań się zmienia - śmieje się pani Halinka.