MAGAZYN

Wojna obronna 1939 r. stała się symbolem upokarzającej klęski. Hitler nie byłby jednak w stanie podbić naszego kraju bez pomocy Stalina

„Tato ucałował mamę i moją młodszą siostrę, potem podszedł do mnie. Był bardzo spokojny, jakby nic się nie działo. Wziął moje dłonie i ucałował je. Nigdy wcześniej tego nie robił, to ja z szacunku całowałam ojca w rękę. Poprosił, żebym do jego powrotu zaopiekowała się mamą i siostrą. Grunt usunął mi się spod nóg. Runął mój bezpieczny świat. To było ostatnie pożegnanie z tatą, nigdy więcej go nie zobaczyłam. Został zamordowany w Charkowie” Janina Rożecka z d. Gutowska

Nalot na Warszawę z 25 września 1939 r. był największym atakiem niemieckiej Luftwaffe na pojedyncze miasto aż do czasu bombardowania Stalingradu

Gdy we wrześniu 1939 r. zbliżały się pierwsze niemieckie zagony i władze państwowe opuściły Warszawę, jej prezydent Stefan Starzyński odmówił ewakuacji. W pierwszych tygodniach okupacji, w trosce o bezpieczeństwo mieszkańców, zrezygnował również z możliwości ucieczki z niemieckiego aresztu

Gdy oddziały pancerne Wehrmachtu były już na drogach do Kielc i Łodzi, w skarbcu Banku Polskiego na ulicy Bielańskiej w Warszawie wciąż znajdowało się 20 ton złota, wartego niemal 100 mln ówczesnych złotych

Rankiem 1 września 1939 roku Marynarka Wojenna II Rzeczypospolitej wystawiła przeciw niemieckiej agresji wszystkie ze swoich pięciu okrętów podwodnych. Pomimo olbrzymiej dysproporcji sił oraz ostatecznej przegranej kampanii obronnej, żadna ze wspomnianych jednostek nie została zatopiona, ani nie wpadła w ręce najeźdźców